"การพิจารณาคดีต่อหน้าธารกำนัลเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ตรงนั้น สายตามองไปที่เจ้าแดน อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย
"เฮอะ อย่ามองฉันแบบนั้นสิ!"
เจ้าแดนพูดอธิบายขึ้นว่า "ถ้าไม่ทำแบบนี้ รอไม่ทันที่แกจะกลับมา คนของตระกูลเจียงทั้งสามคนก็จะถูกไล่ออกจากสำนักแพทย์เซียนแล้ว!"
"อีกอย่าง ตระกูลเจียงจะถูกปิดผนึกเป็นเวลาสิบปี ห้ามส่งคนมาเรียนที่สำนักแพทย์เซียนอีก ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ สำหรับตระกูลเจียงแล้ว มันคือการโจมตีที่รุนแรงที่สุด!"
ตอนนี้ตระกูลเจียงก็ตกต่ำอยู่แล้ว ถ้าที่สำนักแพทย์เซียนแห่งนี้ถูกปิดผนึกอีก ตระกูลเจียงก็ยิ่งจะตกต่ำลงไปอีก
ตานเสวียนรู้ว่าเส้นทางนี้เขาจะไม่เลือกเดิน ดังนั้นตอนนั้นเขาจึงเลือกที่จะยอมเสียสละ
การยอมเสียสละในตอนนั้นเพื่อตานเสวียน แต่ก็เป็นการยอมเสียสละเพื่อเจียงเสี่ยวไป๋ในตอนนี้เช่นกัน
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ฟังก็ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ นั่งลง พิงอยู่ตรงนั้นไม่พูดอะไรอีก ทั้งตัวเงียบสงบมาก
เจ้าแดนและเจ้าไฟสบตากัน
ตอนนี้เจ้าไฟมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วถามขึ้นว่า "ตอนนี้แกมีความคิดอะไรบ้างไหม?"
"บางทีฉันก็ไม่ค่อยชอบใช้สมองเท่าไหร่!"
เจียงเสี่ยวไป๋ขยี้ขมับ มองไปที่เจ้าไฟแล้วพูดว่า "ดังนั้น ตอนนี้ฉันไม่มีความคิดอะไรทั้งนั้น!"
พูดจบ เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็หยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "อีกอย่าง ฉันรู้สึกว่า ครั้งนี้ฉันก็ไม่จำเป็นต้องมีความคิดอะไรด้วย!"
"อืม ไม่มีความคิด ก็รอไปเถอะ!"
เจ้าไฟพูดพลางมองไปที่ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว "แค่คืนเดียวนี่นา เวลาผ่านไปก็เร็วมาก!"
"ใช่แล้ว อีกอย่าง... สิ่งที่ฉันควรจะเตรียมก็เตรียมไว้หมดแล้ว พรุ่งนี้พอเราไปถึงก็เริ่มได้เลย!"