มาถึงสนามฝึกยุทธ์
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สนใจสายตาที่จ้องมองเขาอย่างโกรธแค้นจากด้านนอก เดินตรงเข้าไปข้างในทันที
เมื่อเข้ามาถึงด้านใน ก็เห็นว่าบนเวทีประลองมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่แล้ว เอามือล้วงกระเป๋ากางเกง สีหน้าเรียบเฉย
ปังหน่าก็ยืนอยู่ข้าง ๆ คอยดูเวลาอยู่เป็นระยะ
มองไปรอบด้าน จำนวนคนยิ่งมากจนน่าตกใจ
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต่างก็อยากดูว่าการเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งระดับสิบอันดับแรก เขาจะเอาชนะได้หรือไม่
แต่ที่หนึ่ง เขาเอามาให้ได้แน่
เหลือบมองเวลา ก็พบว่าถูกเนเกอร์ทำให้เสียเวลาไป ตอนนี้เลยบ่ายสองครึ่งไปแล้ว
เขาส่ายหัว ไม่ปล่อยเวลาให้เสียอีก ก้าวขึ้นไปบนเวทีทันที
ปังหน่าเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ขึ้นมาแล้ว ก็ตรงเข้าไปพูดกับเขาว่า "อันดับหกถึงเก้ายอมแพ้ล่วงหน้าแล้ว ชิงหน่วยกิตไปหนึ่งในสามเรียบร้อย!"
"นี่คืออันดับห้า!"
ปังหน่าชี้ไปที่อันดับห้าที่อยู่ตรงข้ามเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "นายจะเริ่มสู้จากอันดับห้าเลย ไม่มีข้อโต้แย้งใช่ไหม?"
"มี!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าแล้วพูดว่า "ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากให้พวกเขามาพร้อมกันเลย ที่ดีที่สุดคืออันดับหกถึงเก้าก็ขึ้นเวทีด้วย จะได้ไม่หาว่าผมรังแกคนอื่น!"
สิ้นเสียง ปังหน่ารูม่านตาหดตัว สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
อันดับห้าที่อยู่ตรงข้าม หน้าตึงลงทันที
หลังจากกลับจากแดนหงส์ไฟ เขาก็ไปสืบเรื่องของหมายเลขแปดนี่มาบ้าง
ได้ยินว่ามันอวดดีมาก