"พวกแก...พวกแก!"
เสียงของฮั่วซ่งสั่นเครือเมื่อเขาตั้งสติได้
เขาไม่ได้โง่
ตอนนี้เขาก็นึกอะไรบางอย่างออก มองไปรอบตัวอย่างไม่อยากเชื่อ สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่เจียงเสี่ยวไป๋
หรือว่าคนที่นี่มาทั้งหมด...เพราะเจียงเสี่ยวไป๋?
เป็นไปได้ยังไง?
เจ้าหมอนี่มีหน้ามีตาถึงขนาดนั้นเลยหรือ?
เห็นฮั่วซ่งตกใจแบบนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มบางๆ พลางพูดว่า "ขอโทษที ครั้งก่อนฉันแนะนำตัวไม่ชัด งั้น...ให้ฉันแนะนำตัวเองใหม่อีกรอบไหม?"
พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็เอ่ยช้าๆ ว่า "หนึ่ง นายบอกว่าฉันฆ่าคนของสำนักอี้อู่ ฉันรับว่าใช่ แต่ฉันอยากบอกนายว่า ฉันเป็นหัวหน้าหน่วยตรวจการของสำนักอี้อู่!"
พูดพลางเขายกมือขึ้น ป้ายประจำตัวอันหนึ่งลอยออกมา
"สอง นายบอกว่าฉันทำร้ายอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญ? แต่ฉันอยากบอกนายว่า ฉันยังเป็นเซียนอาจารย์ด้วย!"
เสียงพูดจบ หยกประจำตัวอันหนึ่งก็ลอยขึ้นมา "อีกอย่าง ฉันยังดำรงตำแหน่งหมอสิบขั้นของสถาบันแพทย์อีกด้วย!"
"สาม ฉันยังเป็นเจ้าสำนักยาแห่งสำนักเซียนแพทย์!"
"สี่ ฉันยังเป็นรองเจ้าสำนักแห่งสำนักเทพไฟ!"
"ห้า ฉันยังเป็นประมุขตระกูลเจิ้นกู่!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดมาถึงตรงนี้ก็หยุดไปครู่หนึ่ง "นายอาจสงสัยว่าตระกูลเจิ้นกู่คืออะไร?"
พูดมาถึงตรงนี้ มุมปากของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ยกขึ้น "ตระกูลเจิ้นกู่มาจากไหนงั้นหรือ?"
"พวกเราทุกคนคือตระกูลเจิ้นกู่!"
ทันใดนั้น เสียงอันแก่ชราของแต่ละตระกูลก็ดังขึ้น ทุกตระกูลในที่นั้นพร้อมใจกันคำนับเจียงเสี่ยวไป๋
คนของหอศักดิ์สิทธิ์ถึงกับอึ้งไปหมด
ในม่านมุ้ง ซูจิ่นอวี๋กำเสื้อผ้าของตัวเองแน่น
แม้แต่หวงหลิงเยว่ที่อยู่ข้างๆ ก็อดซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้งไม่ได้
เธอรู้ดี เรื่องที่เจียงเสี่ยวไป๋ทำมากมายขนาดนี้ ล้วนเพื่อพี่สาวของเธอ ซูจิ่นอวี๋
"นายอาจสงสัยว่าเรื่องที่ฉันพูดมานี้เกี่ยวข้องอะไรกับคำตัดสินในตอนนี้?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองฮั่วซ่งที่กำลังตะลึง แล้วพูดอีกครั้ง "ถ้างั้นฉันจะบอกนาย...ฉันมาจากตระกูลเจียง ตระกูลเจียงนอกโลก!"
"ฉันกับเจ้าศักดิ์สิทธิ์ หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก!"
พูดมาถึงตรงนี้ สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่ร่างในม่านมุ้งตรงตำแหน่งหัวโต๊ะ ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความรัก "เด็กในท้องของนาง...คือลูกของฉัน!"