"นี่……นายโผล่มาเมื่อไหร่?"
เจียงเสี่ยวไป๋แทบไม่เชื่อสายตา
อูชิงจู๋ ผู้หญิงคนนี้ขึ้นรถมาตอนไหน?
"ประมาณครึ่งชั่วโมงก่อนที่นายจะขึ้นรถ ฉันก็เปิดรถของนายและนั่งอยู่ข้างหลังแล้ว……"
อูชิงจู๋ยกยิ้ม ดวงตาสีฟ้ามองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเล่น "แล้ววันนี้ก็วันศุกร์ เป็นวันที่นายควรจะโดนวางยาพอดี!"
"เลิกเล่นได้แล้ว…… วันนี้ฉันมีธุระสำคัญ!" เจียงเสี่ยวไป๋ได้แต่ส่ายหัว
"ฉันรู้ ดังนั้นฉันถึงยอมให้นายโดนวางยาช้าหน่อยไง!" เสียงของอูชิงจู๋ดังขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋มุมปากกระตุก ไม่อยากเสียเวลาพูดต่อ เร่งเครื่องตามนำทางแล้วพุ่งออกไป
ประมาณหกโมงเย็น พวกเขาก็มาถึงหน้าสนามกีฬารังนก
มองดูอาคารขนาดใหญ่และดีไซน์แปลกตา เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นตะลึง
ที่หน้าประตูตอนนี้มีโปสเตอร์ขนาดใหญ่ติดประกาศคอนเสิร์ตของจูชางอยู่
ที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดคือเห็นสัญลักษณ์ผู้สนับสนุนหลักอย่างไป่หยุนอยู่บนนั้น
ตอนนี้ก็เห็นคนจำนวนมากเข้าแถวตรวจผ่านช่องตรวจสัมภาระแล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋ตกใจเล็กน้อย
สนามกีฬารังนกนี่จะแน่นจนระเบิดเลยเหรอ?
ขณะที่เขาเตรียมจะหยิบมือถือส่งข้อความหาเฉิงหยวิ่น ก็มีลมปราณสายหนึ่งดังหวือมาจากด้านหลัง
เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ
เพี๊ยะ!
นั่นคือลูกเทนนิสลูกหนึ่ง
ด้วยความแปลกใจ หันกลับไปก็เห็นจั๋วหนานเดินขึ้นมาจากด้านหลัง มองเขาด้วยความประหลาดใจ
เขาเป็นฝ่ายลอบโจมตีนะ
เจียงเสี่ยวไป๋นี่ตอบสนองได้ทันเลยเหรอ?
"ตั๋ว!"
จั๋วหนานยื่นมือยื่นตั๋วสามใบใส่มือเจียงเสี่ยวไป๋ "คุณหนูเฉิงฝากให้!"