"เสี่ยวไป๋ เจียงเกอในตระกูลเรา ทั้งสวย ทั้งมีความสามารถสุดๆ!"
ผู้อาวุโสตระกูลเจียงคนหนึ่งพูดพลางยิ้มกว้างมองเจียงเสี่ยวไป๋: "ถึงนิสัยจะหยิ่งนิดหน่อย แต่พวกเธอก็เหมาะกันดี เชื่อว่าจะปรับตัวเข้าหากันได้เร็ว!"
"หึหึ เอาเป็นว่า รอเจียงเกอกลับมา พวกเธอก็แต่งงานกันก่อนแล้วค่อยปรับตัวกัน เดี๋ยวก็มีลูกเร็วๆ หรอก!"
"เอ๋ ความคิดนี้ดี ฉันเห็นด้วย!"
"อืม ฉันก็เห็นด้วย!"
"ฉันก็เห็นด้วย!"
"เจี้ยนหัว งั้นเอางี้เลยนะ!"
ทุกคนในที่นั้นพากันพูด แล้วหันไปมองเจียงเจี้ยนหัว
เจียงเจี้ยนหัวเป็นพ่อของเจียงเกอ ความเห็นของเขาจึงสำคัญที่สุด
"เรื่องนี้... ก็ดูใจลูกสาวฉันสิ!"
เจียงเจี้ยนหัวมีสีหน้าเขินๆ นิดหน่อย: "ฉันว่า เร็วสองปี ช้าสองปี ก็ได้ทั้งนั้น นายว่าไง เสี่ยวไป๋?"
พูดถึงตอนท้าย สายตาของเจียงเจี้ยนหัวก็จับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋
"ผม..."
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแหย่ มองไปที่เจียงเจี้ยนหัว กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงแหบห้าวก็ดังขึ้นก่อน: "คุยอะไรกันอยู่ สนุกจังเลย?"
เสียงพูดจบลง ก็เห็นชายชราสองคนกับชายชราผมขาวโพลนที่อายุมากกว่าเดินเข้ามาจากด้านนอก
"คารวะประมุขตระกูล คารวะท่านประมุขผู้เฒ่า!"
บรรดาผู้อาวุโสที่อยู่ ณ ที่นั้น พอเห็นชายชราเดินเข้ามา ก็รีบพูดด้วยความเคารพ
สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เลื่อนไปมอง ชายชราและชายชราผมขาว แล้วก็โค้งคำนับด้วย
ประมุขตระกูล ท่านประมุขผู้เฒ่า
คือผู้ควบคุมตระกูลเจียงอย่างแท้จริง เขาควรโค้งคำนับเช่นนี้