“ท่านข่ง ขอให้ท่านอายุยืนเทียมฟ้า บุญลึกเท่าทะเล ใบไม้ผลิไม่ร่วงโรย!”
“ท่านข่ง ขอให้ท่านโชคดีไม่มีสิ้นสุด สมหวังทุกประการ มั่งคั่งร่ำรวย!”
เมื่อข่งลิ่งเซิงเดินตามหานจื่อฟู่ไปยังด้านหน้า เสียงอวยพรก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ
“ท่านหาน มีความจำเป็นอะไรต้องจัดงานแบบนี้!”
ข่งลิ่งเซิงถอนหายใจในใจ สายตามองไปยังหานจื่อฟู่ที่อยู่ข้างกาย
เขาไม่เคยชอบการฉลองวันเกิดเลย
แต่ตอนนี้หานจื่อฟู่ไม่เพียงจัดงานให้เขา แต่ยังเชิญผู้คนมามากมายขนาดนี้
เขารู้สึกไม่ค่อยชินจริง ๆ
หานจื่อฟู่หัวเราะร่วนว่า “ข้าก็แค่ใช้โอกาสวันเกิดของท่าน ชวนทุกคนมารวมตัวกันเท่านั้น!”
ข่งลิ่งเซิงไม่ได้พูดอะไร
หานจื่อฟู่คิดอะไรอยู่ เขาจะไม่เข้าใจหรือ?
ที่พูดแบบนี้ ก็แค่ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นบ้างเท่านั้น
เมื่อคนกลุ่มนั้นเดินไปถึงด้านหน้า ก็เริ่มมีคนทยอยนำของขวัญออกมา
พนักงานบริการที่อยู่แถวนี้เห็นภาพนั้น อดไม่ได้ที่จะเริ่มวุ่นวาย
“ท่านข่ง ผมเป็นตัวแทนของสถาบันพลังเหนือธรรมชาติ มามอบชุดกาน้ำชาดินม่วงให้ท่าน!”
เฉาเหอที่อยู่ข้างกายหานจื่อเจี่ยนก้าวออกไป ในมือถือกล่องของขวัญใบหนึ่งส่งให้
“ฮ่า ๆ ข้าไม่มีอะไรจะให้ ก็เลยเขียนตัวอักษรให้ไม่กี่ตัว หวังว่าท่านข่งอย่าได้ถือสา!”
เสียงหัวเราะกังวานดังขึ้น เกิ่งอาวุโสยื่นม้วนภาพม้วนหนึ่งไปให้
เมื่อเกิ่งอาวุโสเป็นผู้นำ ทุกคนที่อยู่ในงานต่างก็ยื่นของขวัญของตัวเองออกมา
ผู้เฒ่าฟู่และเยียนซือหานก็หยิบของขวัญที่พวกตนเตรียมไว้ออกมามอบให้เช่นกัน พวกเขาก็เคยคิดเรื่องภาพและตัวอักษรเหมือนกัน