สิบนาทีต่อมา
ภายในห้องประชุมที่สว่างไสว
เคทีนั่งอยู่หัวโต๊ะ ด้านซ้ายและขวายังมีชายชราหลายคนนั่งอยู่
บางคนกำลังจิบกาแฟ บางคนหมุนถ้วยพลางครุ่นคิด บรรยากาศค่อนข้างเงียบงัน
“มีอะไรก็พูดมาเถอะ!”
เสียงของเคทีดังขึ้น
“ท่านหัวหน้าตระกูล เช่นนั้นข้าจะพูดตรง ๆ เลยนะ!”
เวลานี้ ชายชราผมขาวโพลนเอ่ยขึ้น สายตามองตรงไปที่เคที “เรื่องที่พ่อใหญ่ของท่าน หรือผู้อาวุโสซอล เสนอให้ผู้ถอนดาบต้องผ่านการทดสอบก่อนถึงจะเป็นองครักษ์ประจำตัวได้ ข้าไม่เห็นด้วย!”
เคทีประหลาดใจเล็กน้อย “เพราะอะไร?”
ชายชราไม่อ้อมค้อม พูดตรงไปตรงมา “การทดสอบนี้มันไร้สาระ! กระดูกต้นกำเนิดนั่นเป็นสิ่งที่องครักษ์รุ่นแรกทิ้งไว้ก็จริง แต่ไม่เคยมีธรรมเนียมว่าองครักษ์รุ่นไหนจะต้องผ่านการทดสอบแบบนี้ถึงจะเป็นองครักษ์ตัวจริง!”
“อีกอย่าง กระดูกต้นกำเนิดนั่นเต็มไปด้วยไอชั่วร้าย หากผู้ถอนดาบถูกครอบงำจิตใจ จะเสียมากกว่าได้!”
“แต่ข้า... ผู้อาวุโสซอลบอกว่าองครักษ์ทุกรุ่นต้องลองสักครั้งไม่ใช่หรือ?”
เคทีอึ้งไป สีหน้าไม่เข้าใจ “เขาไม่น่าหลอกข้าเรื่องนี้ใช่ไหม?”
เรื่ององครักษ์ เธอไม่ค่อยรู้
เพราะหลังจากรุ่นที่สิบเจ็ด องครักษ์ก็หายไป
ชายชราหนวดขาวขมวดคิ้ว เอ่ยขึ้น “เกือบร้อยปีแล้ว ใครจะไปรู้ ข้าสรุปว่าไม่แนะนำให้เปิดการทดสอบนี้!”