เวลาผ่านไป
หนึ่งสัปดาห์ค่อย ๆ ผ่านพ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ในสัปดาห์นี้ นอกจากอยู่เป็นเพื่อนทั้งห้าคนแล้ว ก็ทุ่มเทให้กับการดูดกลืนพลังจิตมาตลอด
อีกทั้งลูกประคำที่กงซินเยว่ให้มาก็ช่วยเสริมความก้าวหน้า นับว่าไม่เลวเลย
ด้วยเหตุนี้ ตอนที่เขาอยู่ห้องเดียวกับซูจิ่นอวี๋ เขายังตั้งใจลองดูเป็นพิเศษ
แม้สุดท้ายจะล้มเหลว
แต่เวลาที่ต้านทานไฟหลีได้นานขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
นี่เป็นแรงกระตุ้นชั้นดีให้เขาอย่างไม่ต้องสงสัย ทำให้เขาฮึกเหิมกับการดูดกลืนพลังงานปฐมภูมิทางจิตมากขึ้น
แต่เขาก็มีความรู้สึกอย่างหนึ่ง
หานจื่อเจี่ยนอาจจะแจ้งให้เขาไปสำนักใหญ่ในช่วงไม่กี่วันนี้
เพราะนับตั้งแต่เขากลับจากเจียงจง เวลาก็ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว
และในบ่ายวันนั้นเอง มีสายโทรศัพท์สายหนึ่งโทรเข้ามาหาเขา
“ไม่ใช่เรื่องบังเอิญจริง ๆ ใช่ไหม?”
เจียงเสี่ยวไป๋ใจเต้นตึกตัก เช้าวันนี้เขาเพิ่งคิดว่าหานจื่อเจี่ยนจะโทรมาภายในไม่กี่วัน
แล้วนี่สายโทรศัพท์ก็มาแล้วงั้นเหรอ?
เมื่อเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นหมายเลขสายเรียกเข้า คิ้วก็เลิกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เพราะคนที่โทรมาไม่ใช่หานจื่อเจี่ยน แต่เป็นกงซินเยว่...
“มีอะไร?”
ตอนรับสาย เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกประหลาดเล็กน้อย
ผู้หญิงคนนี้คงไม่ใช่จะผลักดันเรื่องของเขาให้คุณปู่หานจริง ๆ นะ?
ระหว่างที่เขาคิดเช่นนั้น เสียงของกงซินเยว่ก็ดังขึ้นทันที: “คุณปู่หานบาดเจ็บ!”
“บาดเจ็บ?”
สีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไปทันที: “เกิดอะไรขึ้น!”