"มา นี่ข้าวยังไม่ได้แตะเลย!"
ได้ยินคำพูดของอิ่นเช่า เจี่ยนหงเซียวก็แบ่งให้อิ่นเช่าอย่างกระตือรือร้น
"นายหิวไหม อยากกินด้วยกันสักหน่อยไหม?"
ตอนนั้นชายนำสมัยหันกลับมา มองโยวหลีที่เหม่อลอยแล้วเอ่ยขึ้น
โยวหลีเงียบ ความโกรธหายไป พยักหน้าเงียบๆ แล้วนั่งลงบนโซฟา
และระหว่างที่หลายคนล้อมวงกินข้าว โยวหลีเหลือบมองอิ่นเช่าเป็นระยะๆ
หน้าสองข้างมันบวมเป็นขนมปังไปแล้ว
หนักกว่าเขาอีก
กินไปร้องไห้ไป
บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงตะเกียบกระทบกัน นานผ่านไป เสียงอิ่นเช่าฟังดูอู้อี้ ใช่ เพราะปากเขาจู๋อยู่ หน้าบวมไปหมดแล้ว
เสียงนั้นสั่นเครือ "ใครบอกฉันที ไอ้หมอนั่นมันใคร!"
"วิหารวิญญาณ ระดับ A เจียงเสี่ยวไป๋!"
"ระดับ A ถ้ามันเป็นระดับ A จริง ฉันจะกัดโต๊ะนี่กินเข้าไปเลย!"
อิ่นเช่าปากจู่ คีบข้าวสองสามคำ มองพวกเขา "หน้าเราไม่รู้สึกอะไรแล้วนะ"
"ไม่หรอก ยังหล่อเหมือนเดิมแหละ!"
"งั้นก็ดี..."
อิ่นเช่าพูดพลางกินต่อ ครู่หนึ่งก็วางถ้วยตะเกียบ พิงโซฟา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยน้ำตา "ฉันอยากฆ่ามัน!"
"ฉันก็อยาก!"
เสียงโยวหลีดังขึ้นเงียบๆ ข้างๆ
"เฮ้อ ก็แค่คิดน่ะแหละ!"
อิ่นเช่าถอนหายใจ ครั้งแรกเขาคิดว่าตัวเองตั้งตัวไม่ทัน ถึงโดนเจียงเสี่ยวไป๋ซัดกระเด็น
แต่ครั้งที่สอง เขาเตรียมพร้อมเต็มที่จริงๆ