"ขอบคุณทวดรองครับ เชิญทานเยอะ ๆ นะครับ!"
เจียงเสี่ยวไป๋คีบกับข้าวให้เหมยจิ้งจื่อ
"เด็กดี เป็นเด็กดีของข้าจริง ๆ!"
เหมยจิ้งจื่อยิ้มกว้างเต็มใบหน้า ท่าทางอ่อนโยนนั้นทำให้คนตระกูลเหมยตกตะลึงอีกครั้ง
นี่...
นี่จะให้ไปหาเหตุผลกับใครได้?
"ใช่แล้ว เสี่ยวไป๋ เจ้ามาไทเปตั้งแต่เมื่อไหร่?" ตอนนี้เองเหมยจิ้งจื่อก็ถามด้วยความสงสัย
"เมื่อวานนี้เองครับ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มพลางพูด "พอรู้ว่าท่านอยู่ที่นี่ ก็ไม่กล้าชักช้า รีบมาเลยทีเดียว!"
"ที่จริงตั้งใจมาตอนกลางวัน แต่กลัวรบกวนท่านพักผ่อน ก็เลยมาช้าหน่อย!"
พรวด...
ถังหยางเกือบพ่นข้าวที่เพิ่งเคี้ยวออกมา
ท่านจอมมารนี่หน้าด้านจริง ๆ!
ชัด ๆ ว่าจู่ ๆ ก็ตัดสินใจมา...
แต่ที่พูดตอนนี้กลายเป็นว่ามาไทเปเพื่อเหมยจิ้งจื่อโดยเฉพาะ
ยอด!
ยอดจริง ๆ
ฮั่วเฉินที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้าชื่นชมยิ่ง
ชื่นชมไปด้วยกินไปด้วย
ส่วนจีเฟิ่งซี กระพริบตาคู่ใสมอง แล้วส่ายหน้าเบา ๆ กินอาหารคำเล็ก ๆ ต่อไป
ก็แค่ความฉลาดตื้น ๆ!
"เด็กโง่ อยากมาหาข้าตอนไหนก็มาได้ ข้าดูซิว่าใครจะกล้าห้ามเจ้า!" ระหว่างพูด เหมยจิ้งจื่อจ้องมองเหมยจิ้งยวนอย่างจริงจัง
แววตาอันเย็นเยียบผุดขึ้น เป็นการตักเตือนอย่างชัดเจน
เหมยจิ้งยวนยิ้มขื่น เขาจะพูดอะไรได้?
"ครับ ขอบคุณทวดรองครับ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเต็มห้อง ระหว่างพูดน้ำเสียงก็หยุดลงทันทีพลางว่า "ใช่แล้วทวดรองครับ อาการป่วยของคุณหนูเฟิ่งซีเป็นท่านคอยรักษามาตลอดเลยหรือครับ?"
จีเฟิ่งซีเคยบอกว่า จะยับยั้งได้ต้องถึงขั้น
และในตระกูลเหมย เหมยจิ้งจื่อเป็นผู้อาวุโสที่สุด