"ห๊ะ?"
สิ้นเสียง ทุกคนในที่นั้นก็ชะงักงันไปพร้อมกัน
แน่นอนว่า รวมถึงเหล่าผู้ตัดสินด้วย
ตัดสิทธิ์อีกแล้วเหรอ?
คนของบ้านหรูทั้งสามสิบกว่าชีวิต กลืนน้ำลายลงคอพร้อมกัน
เจียงเสี่ยวไป๋ สมกับเป็นจอมมารจริง ๆ!
เมื่อกี้คนก่อนแค่มองเจียงเสี่ยวไป๋ไปแวบเดียว ก็โดนเล่นงานซะแล้ว
คราวนี้ คนนี้เดินหยิ่งไปหน่อย ก็โดนเล่นอีก
สุดยอด!
พลันทุกสายตาจับจ้องไปที่คนซึ่งเจียงเสี่ยวไป๋ชี้ไป
ใครซวยขนาดนั้น?
พอดูให้ดี กลับพบว่าเป็นชายต่างชาติคนนั้น
เห็นสีหน้านอกจากจะเฉยเมยแล้ว ยังมีความประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
แต่ไม่นาน ความประหลาดใจก็หายไป ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มกว้าง
ใต้เวที กงซินเยว่ขมวดคิ้วสวย
เพราะคนที่ขึ้นไปบนเวทีไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือเฮาส์นั่นเอง
เจียงเสี่ยวไป๋ลืมที่เธอเพิ่งพูดไปเมื่อวานแล้วรึไง?
ช่างเถอะ ในเมื่อคนคนนี้อยากจะเจ็บตัวนัก เธอก็ขี้เกียจสนใจเหมือนกัน
"เจียงเสี่ยวไป๋ ฉันว่าแกนี่เลยเถิดไปหน่อยแล้วนะ ขนาดท่าเดิน แกยังจะยุ่งอีก?"
หนิงเค่อโจวมองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋ น้ำเสียงเจือความโกรธเล็กน้อย
ไอ้หนุ่มนี่ แม่งเจ้าเล่ห์จริง ๆ
ไม่เล่นตามกฎเอาซะเลย
อีกอย่าง เขาพอจะเดาได้ว่า เสียงบนชายคาเมื่อวาน อาจจะเกิดจากเจียงเสี่ยวไป๋เผลอทำขึ้นก็ได้
ไม่งั้นจะบังเอิญจับจ้องมาที่เฮาส์ได้ยังไง?
"เลยเถิดรึ? ไม่เลยสักนิด ไอ้ฝรั่งนี่เดินหยิ่งไปหน่อยจริง ๆ ข้าว่าที่ผู้กล้าน้อยท่านนี้พูดก็ถูกแล้วนะ ควรตัดสิทธิ์มันซะ!"
"ใช่แล้ว ไอ้ฝรั่งมาบนแผ่นดินหัวเซี่ยของเรา ยังกล้าทำท่าเดินยโสแบบนี้ ต้องตัดสิทธิ์!"