“โอเค งั้นไปกันเลย!”
เจียงเสี่ยวไป๋ลุกขึ้นยืน แถมยังลากมือหนานเอียนให้ลุกตามด้วย
“งานสังสรรค์ครอบครัวนะ พี่ชายผู้เป็นท่านไม่ต้องพาพวกคนไร้ค่ามาด้วยสิ”
หมี่นาชำเลืองมองหนานเอียนกับร่างจริงของจือชิงหรงที่เดินตามหลังมา คิ้วขมวดเล็กน้อย
“ไม่ใช่คนไร้ค่า นี่ทุกคนคือพี่สะใภ้แก ทักพี่สะใภ้สิ!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
พูดจบ เขาก็รู้สึกมุมปากกระตุก รับรู้ได้ชัดเจนว่าเล็บของหนานเอียนกำลังคุ้ยเข้าไปในเนื้อของเขา
ส่วนวิญญาณเทพของจือชิงหรงก็แค่มองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเย็นชา
เจียงเสี่ยวไป๋เองก็ช่วยอะไรไม่ได้
ร่างจริงของจือชิงหรงจะเดินตามเขาไปที่ไหนก็ตาม อันนี้ห้ามยุ่ง
การทิ้งหนานเอียนไว้ที่นี่ตามลำพัง เขาก็ไม่วางใจ
การพูดแบบนี้จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว
หมี่นาฟังคำของเจียงเสี่ยวไป๋ ความขยะแขยงยิ่งทวีคูณ “พี่ชายผู้เป็นท่านนี่ ทำให้ฉันเบื่อหน่ายจริง ๆ เลยนะ!”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินออกไปด้านนอก
“โอ๊ย น้องสาวที่รักของพี่ เดี๋ยวพี่สิ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ตอนนี้กลับยิ้มแฉ่งเฮฮา
หมี่นาเดินนำอยู่ด้านหน้า สองมือบีบแน่น ดวงตาสีทองนั้นแฝงความรังเกียจยิ่งกว่าเดิม
เธอรู้สึกขยะแขยงจนอยากอาเจียนจริง ๆ ที่มีพี่ชายแบบนี้
ในหัวสมองของมันมีแต่เรื่องผู้หญิง
พวกเดียวแบบนี้ ถ้าวันหน้าได้สืบทอดตระกูลบัคส์ ผลที่ตามมา... เธอไม่กล้าคิดเลย
เจียงเสี่ยวไป๋มองท่าทางของหมี่นา ยิ้มกว้างยิ่งขึ้น