"หืม? ร้อยเท่า?"
โหลวหยางได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ชะงักไปทันที
ครู่หนึ่งก็อดส่ายหน้าไม่ได้ คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋กำลังล้อเล่น
แต่ระหว่างที่เขากำลังปรับตารางแรงโน้มถ่วง เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น: "ผมจริงจังนะ ปรับให้ผมเป็นร้อยเท่าเลย!"
ตอนนี้โหลวหยางเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากลแล้ว
เมื่อกี้พูดแบบนั้น ถือว่าล้อเล่น
แต่ตอนนี้พูดซ้ำอีก ดูเหมือนจะไม่ใช่ความหมายล้อเล่นแล้ว
จึงมองสีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า: "นายจะเอาร้อยเท่าจริง ๆ เหรอ?"
"อืม มาเลย!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า
เขาเคยผ่านแรงโน้มถ่วงมาก่อน แต่นั่นเป็นสนามแรงโน้มถ่วงที่มนุษย์สร้างขึ้น
เขาอยากรู้ว่าคนกับเทคโนโลยีขั้นสูงต่างกันยังไง
โหลวหยางขมวดคิ้ว แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ทำตาม
ใช่ เจียงเสี่ยวไป๋ใจร้อน แต่เขาไม่ใจร้อน
เจียงเสี่ยวไป๋คนที่ไม่มีแม้แต่แท่นรวมปราณ หากถูกแรงโน้มถ่วงร้อยเท่าจริง คนจะถูกอัดจนแหลกเหลวในพริบตา
ต้องรู้ว่าการใช้วิธีนี้ฆ่าคนมีอยู่ไม่น้อย
ดังนั้นเวลาปรับแรงโน้มถ่วง จึงต้องหาคนที่ไว้ใจที่สุด
เขาคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ไว้ใจได้
ดังนั้นเขาจึงปรับตารางแรงโน้มถ่วงแค่หนึ่งเท่า
เงยหน้าขึ้น มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ เดิมทีอยากจะพูดอะไร แต่พบว่าเจียงเสี่ยวไป๋มองเขาอย่างสงสัยอยู่ข้างใน
หืม?
โหลวหยางชะงักงัน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
จึงเพิ่มแรงโน้มถ่วงขึ้นอีกหนึ่งเท่าทันที
เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ยังคงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างจนใจ เขาก็เพิ่มขึ้นอีก
สิบนาทีต่อมา