ตอนเที่ยง
พระอาทิตย์ดวงโตลอยเด่นอยู่กลางฟ้า
เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงเดินอยู่ในเทือกเขาลาย่าตอนนี้ ดูเหมือนไร้จุดหมาย แต่สายตาคมกริบคอยตรวจตรารอบด้านตลอดเวลา
ต้องรู้ว่า สายตามองไปเห็นแต่หิมะขาวโพลนไปหมด
คนทั่วไปจ้องอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้นาน ๆ จะรู้สึกเวียนหัวและล้า
แต่นี่กลับไม่มีผลต่อเขาแม้แต่น้อย
ยิ่งกว่านั้น พลังจิตของเขายังคงตื่นตัวอยู่ตลอด
เดินมาได้ระยะหนึ่ง เขาก้มตัวลง ปัดหิมะออก เผยให้เห็นหน่ออ่อนเล็ก ๆ ในดิน แล้วทำท่าครุ่นคิด
ลองเอาใส่ปาก มีรสหวานเล็กน้อย รอยยิ้มผุดขึ้น เขาจำแนกทิศทางการเติบโตของหน่ออ่อนอย่างละเอียด แล้วมุ่งหน้าไปทางหนึ่งทันที
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ร่างเขาหยุดอยู่ ณ พื้นที่แห่งหนึ่ง คิ้วขมวดเล็กน้อย พลางกวาดตามองรอบ ๆ
ที่เขาหยุดตรงนี้ ไม่ใช่เพราะร่องรอยของผลสโนว์โลตัส
แต่เพราะที่นี่มีร่องรอยการต่อสู้ชัดเจน
ค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง สายตาเขาจับจ้องไปยังตำแหน่งหนึ่ง พร้อมกับพลังจิตที่ดึงดูด ร่าง ๆ หนึ่งก็ลอยออกมาตรง ๆ
และเมื่อเห็นร่างนั้น สีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ฉายแววไม่อยากเชื่อในทันที
ใช่แล้ว
ร่างนี้ไม่ใช่ใครอื่น เป็นคนในรูปที่เปากว้านให้เขาดูเมื่อวานนั่นเอง
พูดอีกอย่างคือ คนที่เหลืออีกคนของตระกูลเถิง
เดิมทีเขาหมายใจจะหาผลสโนว์โลตัสให้เจอ แล้วซุ่มโจมตีฆ่าหมอนี่
ไม่คิดเลยว่า จะถูกคนอื่นฆ่าไปก่อนแล้ว?