“อืม!”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของไป๋สือซิ่วจวิ้นแล้ว ก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “ฉันเข้าไปเดินเล่นสักรอบ!”
ไป๋สือซิ่วจวิ้นได้ฟัง สีหน้าก็เครียดขึ้นมาทันที “คุณชายเจียง ถ้าอย่างนั้นท่านต้อง…”
“วางใจเถอะ คนไม่รังแกฉัน ฉันไม่รังแกคน!”
เจียงเสี่ยวไป๋ย่อมเข้าใจความหมายของไป๋สือซิ่วจวิ้น
ไป๋สือซิ่วจวิ้นอึ้งไป ยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตบไหล่เขาเบาๆ แล้วกล่าวว่า “จำไว้ คนเราถ้าอ่อนแอ ก็มักจะนำภัยมาสู่ตัว!”
“โดยเฉพาะ…ที่นี่ยังเป็นตระกูลไป๋สือของพวกคุณ!”
ความถ่อมตนและความสุภาพ จำเป็นต้องมีแน่นอน
แต่หากอยู่ในบ้านตัวเองแล้วยังถูกคนรังแก กลับยังขลาดกลัว ยิ่งจะทำให้คนอื่นดูถูกมากขึ้นไปอีก
ยิ่งเป็นเวลานี้ ตระกูลไป๋สือก็ยิ่งต้องแสดงความสง่างามน่าเกรงขามออกมา
เพราะตระกูลไป๋สือคือเจ้าภาพของที่นี่
ต่อให้เป็นใครมาจากมิติไหน
หรือจากตระกูลอะไร
ผู้ที่มาก็ต้องฟังการจัดการของตระกูลไป๋สือ
และในเมื่อไป๋สือซิ่วจวิ้นยอมรับเขาเป็นคุณชายแล้ว เขาเข้ามาจัดการบ้าง ก็ไม่นับว่าเกินไป
ไป๋สือซิ่วจวิ้นตะลึงงัน มีสีหน้าขื่นๆ และไม่รู้จะทำอย่างไร
เจียงเสี่ยวไป๋ก็เข้าใจความกังวลของไป๋สือซิ่วจวิ้น จึงถามว่า “ฉันเป็นอะไรกับนาย?”
“คุณชาย!”
ไป๋สือซิ่วจวิ้นเอ่ยขึ้น
“ก็พอแล้ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะตบไหล่ไป๋สือซิ่วจวิ้นเบาๆ แล้วเดินเข้าไปอย่างสง่างาม
“พี่ชาย…”
ไป๋สือซิ่วฮุ่ยมองดูภาพนั้น ก็อดเอ่ยเบาๆ ขึ้นมาไม่ได้
“ฮุ่ยจื่อ เธอตามคุณชายเจียงไปเถอะ!”