"ตราประทับต้องห้าม? ตราประทับต้องห้ามอะไร?"
เจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจ
หลังจากที่เขาพูดจบ เฮ่อหยางก็พูดว่า: "ตราประทับต้องห้ามเป็นสิ่งที่ท่านเจ้าสำนักรุ่นแรกของตำหนักหลบซ่อนโลกทิ้งไว้ ตอนนั้นไม่ได้ถูกกำหนดให้เป็นตราประทับต้องห้าม แต่เจ้าสำนักรุ่นที่สองพยายามศึกษามัน เกือบจะเหี่ยวเฉาตาย ดังนั้นจึงถูกจัดเป็นตราประทับต้องห้ามโดยตรง!"
"ไม่อนุญาตให้รุ่นหลังศึกษา!"
"หืม?"
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกสงสัยและพูดว่า: "ถ้าผมไม่ศึกษาอันนี้ แล้วจะศึกษาเรื่องอะไร?"
ข้างในไม่มีอะไรเลยนอกจากตราประทับต้องห้ามนี้ เขาไม่เห็นวิชาอื่นที่สามารถศึกษาได้
เซ่อหยางอึ้งไปและอดไม่ได้ที่จะถามว่า: "ในห้องหินไม่มีชั้นวางหนังสือเหรอ?"
"ไม่มี!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวทันที
ทุกคนในที่นั้นต่างก็อึ้งไป จากนั้นมองหน้ากันและในที่สุดก็เงียบลง
"ดูเหมือนว่าเป็นฝีมือของท่านเจ้าสำนักรุ่นก่อน!"
เสียงของถานจิ่งดังขึ้น แววตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า: "ก็คือทวดของท่านนั่นแหละ!"
"เอ่อ..."
เจียงเสี่ยวไป๋กระตุกมุมปาก เต็มไปด้วยความจนใจ
ทวดของเขาจงใจเอาชั้นวางหนังสือออกไป หมายความว่ายังไงกันนะ
ทันใดนั้นเสียงแหบแห้งของชายชราก็ดังขึ้น เสียงของซางฟู่ดังขึ้น: "ตามที่ข้าคาดการณ์ น่าจะเป็นว่า ทวดของท่านรู้ว่าด้วยความสามารถของท่านเจ้าสำนักสามารถศึกษาตราประทับต้องห้ามได้ จึงจงใจเอาชั้นวางหนังสือออกไปให้หมด!"
เมื่อได้ยินการคาดการณ์นี้ คิ้วของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เลิกขึ้นโดยไม่รู้ตัว