"เอ็ง…พวกเอ็ง…"
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋รักษาอาการบาดเจ็บของเฟิงหลินจนหายขาด เฟิงเจิ้นก็ยังเหม่อลอยอยู่
ตอนนี้เขายังไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
และถึงเขาจะไม่เข้าใจ คนที่อยู่ในที่แห่งนี้ก็ยิ่งไม่เข้าใจมากกว่า
"จำไว้ โชคของเอ็งไม่ได้ดีแบบนี้ทุกครั้ง!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางเหลือบมองเฟิงเจิ้นด้วยแววตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า "บางครั้ง ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว ก็อาจทำให้พวกเอ็งตระกูลทั้งตระกูลต้องพินาศ!"
พูดจบ สีหน้าเฟิงเจิ้นเปลี่ยนไป ดูซีดเผือดขึ้นอีกนิด
"เจ้าหนู ปืนใหญ่วิญญาณภัณฑ์ของเอ็งก็ดีนะ แต่ให้พวกเราตระกูลพินาศน่ะ เอ็งทำได้จริงเหรอ?"
ขณะนั้นเอง ผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิคนนั้นก็มองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเย็นชา
ใช่ คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ทำให้เขาไม่พอใจเต็มๆ
"อ๋อ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ยกคิ้ว รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า มองผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิคนนั้น "ถ้าไม่มีเหตุผลบางอย่างกันไว้ พวกเอ็งสามตระกูลนี่ ฉันก็ลบเลือนไม่ยั้งเหมือนกัน!"
แววตาของผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม กำลังจะเปิดปากพูดอะไรสักอย่าง เสียงของเฟิงหลินก็ดังขึ้น "ท่านตติยบรรพบุรุษ หยุดเสียที!"
พูดพลาง เฟิงหลินก็ยิ้มขื่นๆ
เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เอาชนะสัตว์หลอกลวงที่รักษาการณ์แกนกลางได้อย่างง่ายดาย เขาก็รู้สึกได้แล้วว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ธรรมดา
ฉะนั้น เขาจึงเชื่อคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋จริงๆ
ผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิขมวดคิ้ว สุดท้ายก็จ้องเจียงเสี่ยวไป๋หนักๆ ครางเย็นๆ ในลำคอ แล้วเดินจากไปทันที