"ต...ตาทวด?"
เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธของหยางเหิงดังลง หยางหวยถึงกับงงไปชั่วขณะ
หญิงสาวที่อยู่ข้างกายเขาก็มีสีหน้าเหม่อลอยไปหมด
แน่นอนว่ารวมถึงภรรยาของหยางเหิงเองด้วย
ชั่วพริบตา บรรยากาศก็แข็งค้างไปทั้งห้อง
"ฮะ! พ่อ พ่อล้อเล่นกับผมใช่ไหม!"
เสียงของหยางหวยเริ่มติดอ่าง
หยางเหิงไม่ใช่คนที่ชอบพูดเล่น แต่ที่เจียงเสี่ยวไป๋เป็นตาทวดของเขา เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด
"หวยเอ๋อร์ เขาคือน้องชายที่พวกเราเก็บมาแทนอาจารย์ เจ้าก็ควรจะเรียกเขาว่าปู่ทวดจริง ๆ นั่นแหละ!"
ในตอนนั้นเอง เสียงของใต้เท้าผู้อาวุโสสูงสุดท่านหนึ่งก็ดังขึ้น มองไปที่หยางหวยแล้วพูดว่า "ที่เจ้าเรียกไอ้หนู ๆ อยู่นั่นมันไม่เคารพเอามาก ๆ รีบ...รีบขอโทษตาทวดของเจ้าเดี๋ยวนี้เลย!"
ปื๊ด...
เจียงเสี่ยวไป๋แทบพ่นเลือดออกมา
แมวเก้าหางตัวสั่นเทิ้ม
กลั้นไว้ไม่อยากหัวเราะออกมาเช่นกัน
ส่วนหยางหวยในตอนนี้สีหน้าเขียวไปหมดแล้ว พ่อของเขาไม่ใช่คนชอบพูดเล่น ใต้เท้าผู้อาวุโสสูงสุดก็ไม่ใช่คนชอบพูดเล่นเหมือนกัน
นั่นหมายความว่า เขากลายเป็นรุ่นเหลนของเจียงเสี่ยวไป๋งั้นเหรอ?
หญิงสาวที่อยู่ข้างกายเขาก็เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
"รออะไรอยู่ล่ะ ยังไม่รีบขอโทษตาทวดของเจ้าอีก!"
หยางเหิงพูดด้วยความโกรธขึ้นมาอีกครั้ง
หยางหวยตัวสั่น สีหน้ายิ่งเขียวขึ้นไปอีก จ้องเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตานิ่งแล้วพูดว่า "ต...ต...ต..."
"เจ้าจะพูดอะไรก็พูดไปสิ!"
หยางเหิงตวาดอีกครั้งด้วยความโกรธ