ยี่สิบนาทีต่อมา
หญิงวัยกลางคนเดินขึ้นมา ในมือถือผ้าคลุมสีน้ำเงิน
สีหน้ายังแฝงความสงสัย
ปกติ อาจารย์เจี๋ยจะให้เธอไปซื้อผ้าคลุมทำไม?
ตอนที่เธอเดินมา เห็นซงเหยี่ยนเฟิงยังคงคุยกับจ้าวถัวอยู่
จังหวะที่เธอกำลังจะถามอะไรสักอย่าง สายตาก็เพ่งไปที่จุดหนึ่ง สีหน้าฉายแววไม่อยากจะเชื่อในทันที
ใช่
เธอก็เห็นเสี่ยวอี
ต่อให้เป็นผู้หญิงด้วยกัน พอสายตาตกไปอยู่ที่เสี่ยวอี ก็ยากจะละสายตา
หูขนปุกปุยบนหัว หางสีขาว
ใบหน้างดงาม
แววตาดูเขินอายอย่างเห็นได้ชัด
ชวนหลงใหลจนคนอดเอ็นดูไม่ได้
“อาจารย์!”
หญิงวัยกลางคนมองไปที่ซงเหยี่ยนเฟิง
“อื้ม!”
ซงเหยี่ยนเฟิงพยักหน้า พลางส่งสัญญาณให้เธอยื่นผ้าคลุมให้เจียงเสี่ยวไป๋
หญิงคนนั้นเห็นแล้วก็ยื่นผ้าคลุมในมือให้
“ขอบคุณ!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางรับมา จากนั้นคลุมผ้าคลุมลงบนตัวเสี่ยวอี พอดึงหมวกขึ้น ใบหน้าและหูก็ถูกปิดบังไว้
ตอนนี้แม้เสี่ยวอีจะยังจับชายเสื้อเขาไว้ แต่อาการดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด
“ท่านซง งั้นพวกเราจะไม่รบกวนเวลาของท่านแล้ว!”
เสียงของจ้าวถัวดังขึ้น
เขาจัดการธุระที่นี่เสร็จตั้งแต่แรก ที่รอเพราะผ้าคลุม เลยเสียเวลาไปบ้าง
แต่การรอครั้งนี้ เขากลับไม่ได้รู้สึกอะไร
เหตุผลง่ายนิดเดียว
เสี่ยวอีสะดุดตาเกินไปจริง ๆ
สะดุดตาจนไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เป็นจุดสนใจแทบทุกครั้ง
เพื่อเลี่ยงปัญหาจุกจิกที่ไม่จำเป็น
การมีผ้าคลุมสักผืนให้เสี่ยวอีคงจะดีกว่า