เอ่อ...
เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็นท่าทีเย่อหยิ่งของจู๋โม่ได้แน่นอน แต่เขาไม่อยากสนใจ
ยักไหล่ก่อนจะหันสายตาไปทางอื่น
ส่วนหยานฉีสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อยก็ไม่พูดอะไรอีก พากเพียรมองไปทางอื่นเช่นกัน
จากนั้นก็เป็นการรอคอย
เมื่อเวลาผ่านไปทีละน้อย
หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา เจียงเสี่ยวไป๋เห็นเงาร่างอย่างน้อยสองสามสิบคนเดินขึ้นมาจากทางภูเขา
คนที่เดินนำหน้ามากที่สุด เขาเห็นชายชราผมขาวร่างกำยำระดับเสวียนแห่งสำนักหลิงจี้ต้งที่เคยเจอเมื่อสิบวันก่อน
นอกจากเขาแล้ว ยังมีชายชราผู้หนึ่งที่มีเครายาวสีขาวเดินตามมาด้วย
เรียกว่าเครายาวสีขาว แต่ใบหน้าดูเปล่งปลั่ง ดวงตาดำขาวชัดเจน ร่างกายดูแข็งแรงมาก
นอกจากชายชราคนนี้แล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋หันสายตาไปอีกครั้ง ตอนนี้สีหน้าเขาแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
ใช่แล้ว
เขายังเห็นคนรู้จักคนหนึ่ง
คนๆ นั้นคือเจ๋อเหอที่เคยเจอที่เมืองอวี้เฉิงเมื่อไม่นานมานี้
เจียงเสี่ยวไป๋ประหลาดใจ เจ๋อเหอมาที่จงโจวที่นี่ได้ยังไง?
ในขณะที่เขาประหลาดใจ กลุ่มคนก็เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทันใดนั้นผู้คนจำนวนมากก็เดินเข้าไปหา
"ท่านอาจารย์หลิว ไม่คิดว่าจะได้พบท่านที่นี่ ทำเอาข้าตื่นเต้นมาก!"
"ท่านอาจารย์หลิว ท่านยังดูแข็งแรงเหมือนเดิมนะขอรับ!"
"ท่านอาจารย์หลิว ยังสง่างามเช่นเคย กระผมมีของขวัญเล็กน้อย ขอท่านอย่าได้รังเกียจเลย!"
"ท่านอาจารย์หลิว..."
เสียงพูดต่างๆ นานาดังขึ้น
ชายชราเครายาวสีขาวลูบเคราของเขาให้เรียบร้อย สีหน้ายังคงสงบนิ่ง ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มอบอุ่น