“เจ้า...”
ผู้อาวุโสมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่พิงดาบอย่างสบายอารมณ์ สีหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด
ซางฟู่ข้างๆ กลับหัวเราะ
ยอดเยี่ยม!
เดิมทีเขายังรู้สึกเสียหน้า คราวนี้ดีแล้ว มีเพื่อนแล้ว
ความรู้สึกเหมือนตอนเรียน ทั้งห้องมีแต่เขาที่ยืน ตอนนี้มีอีกคนลุกขึ้นยืน
ความสบายใจนั้นไม่ต้องพูดก็รู้
“เช่นนั้น เจ้าวังก็เข้าใจสิบสองภาพเงาด้วยหรือ?”
ตอนนี้ผู้อาวุโสคนหนึ่งลุกขึ้น
ครานี้เขาเรียกอีกฝ่ายว่าเจ้าวังแล้ว
เห็นได้ชัดว่าเจียงเสี่ยวไป๋เอาชนะยอดฝีมือสองคนติดต่อกัน ทำให้คนยอมรับนับถือ
เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตรายละเอียดนี้ จึงยิ้มพยักหน้า
“ไม่ทราบว่าสิบสองภาพเงาของเจ้าวังเป็นประเภทใด?” ผู้อาวุโสถามอีกครั้ง
“ก็... บุกและรับในหนึ่งเดียว!”
เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว
“บุกและรับในหนึ่งเดียว?”
ผู้อาวุโสประหลาดใจ แล้วกล่าวว่า “เจ้าวังแข็งแกร่งมาก ข้าอยากเห็นภาพเงาของท่าน!”
“แน่ใจหรือ?”
เจียงเสี่ยวไป๋มองผู้อาวุโสอย่างประหลาด
เขารู้แค่ภาพเงาเดียวนั่นแหละ
“เจ้าวัง คนนี้ชื่อเหวินเอ้อ เป็นองครักษ์เช่นกัน นอกจากนี้วิถีฝึกตนของเขาต่างจากคนอื่น สามารถเลียนแบบวิธีการของผู้อื่นได้!”
ถานจิ่งลุกขึ้นอธิบาย
ระหว่างที่อธิบาย เหวินเอ้อมีสีหน้าเรียบเฉย