"เราไปกันเถอะ!"
เหล่ายอดฝีมือขั้นเซิ่งหลายคนเมื่อเห็นยอดฝีมือขั้นจักรพรรดิจากไปแล้ว ก็สบตากันและกลืนน้ำลายอีกครั้ง
ภาพที่ยอดฝีมือขั้นจักรพรรดิถูกเจียงเสี่ยวไป๋ตบกระเด็นเมื่อครู่ พวกเขาคงไม่มีวันลืม
เจียงเสี่ยวไป๋! ซูเสี่ยวไป๋!
เก่งจริง ๆ!
สองคนในนั้นยังมีรอยยิ้มขมขื่น
พวกเขาคือคนที่ขวางเจียงเสี่ยวไป๋เมื่อวาน ตอนนั้นยังคิดจะลงมือด้วยซ้ำ
พอคิดดูตอนนี้ ก็ยังดีที่เจียงเสี่ยวไป๋หยิบการ์ดเชิดชูเกียรติเจ็ดดาวออกมา
ไม่งั้นถ้าลงมือจริง ๆ สองคนนี้ก็ไม่พอให้เจียงเสี่ยวไป๋เล่นด้วย
เมื่อเหล่านักปราชญ์ขั้นเซิ่งจากไป เฒ่าเจียวก็แทบจะร้องไห้
เขาในใจขอบคุณยอดฝีมือขั้นจักรพรรดินั้น
และขอบคุณเจียงเสี่ยวไป๋ที่ไม่ได้ลงมือหนักเกินไป
ไม่อย่างนั้น ไม่ว่าฝ่ายไหน ต่างก็เป็นความสูญเสียของโรงแรมเทียนเหมิน
และยังเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ด้วย
เมื่อมองเข้าไปในอาคารแล้ว เฒ่าเจียวก็ไม่ได้เข้าไปในห้องอีก หันหลังแล้วเดินจากไป
เมื่อเฒ่าเจียวจากไป ในห้องนอน จิตวิญญาณของหยวนหยุนก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับการขยับเข็มวิญญาณของเจียงเสี่ยวไป๋
เมื่อรู้สึกตัว
หยวนหยุนรีบลุกขึ้นนั่ง สายตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ยังไม่ทันเอ่ยปาก แมวเก้าหางก็กระโดดลงมาพูดทันที: "ไม่ต้องถาม ฉันพูดเอง!"
"เสี่ยวไป๋จื่อ เพื่อเธอ ไม่อยากเห็นเธอต้องเจ็บปวด เลยจัดการคนที่จับตัวเธอไประเบิดซะ แล้วยังทะเลาะกับคุณปู่ของเธอ เพื่อพาเธอออกมา!"