“เธอล้มเหลวแล้ว ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม!”
เสียงของหวงหลิงจิ้งดังขึ้น
เขาชื่นชมซูเสี่ยวไป๋ แม้แต่เจียงเสี่ยวไป๋ที่อยู่ตรงหน้า
แต่ในตอนนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากกดพวกเขาลง
“ผมอยากพูดว่า…”
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่อย่างจนใจ “ที่ผมเข้าไปไม่ได้ ก็เพราะมีหยูเซี่ยจำนวนมากหยุดอยู่ข้างในร่างกายผมแล้ว และไม่ออกไป!”
“ผมเดาว่า คงจะเต็มแล้วล่ะ!”
ระหว่างที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด สายตาของเขาก็เหลือบไปมองแม่ของหวงหลิงเยว่
อักขระโบราณ
ดูเหมือนว่าแม่ของหวงหลิงเยว่จะเป็นคนของเผ่าโบราณบางเผ่าด้วย
“ฮ่า ๆ!”
ตอนนี้หวงหลิงหงหัวเราะออกมาดัง ๆ
เต็ม?
เจียงเสี่ยวไป๋หาข้ออ้างเก่งจริง ๆ
หยูเซี่ยมีลักษณะพิเศษแปลก ๆ อาจมีกรณีที่หยุดอยู่ในร่างกายคน แต่จะไม่หยุดอยู่นานแน่นอน
เจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ตรงนี้มาแล้ว อย่างน้อยก็ครึ่งชั่วโมงแล้ว
พวกเขายังไม่เคยได้ยินว่าหยูเซี่ยจะหยุดอยู่นานขนาดนี้
แล้วที่ว่าเต็มอีก ยิ่งเป็นเรื่องพูดเกินจริง!
หยูเซี่ยตัวไม่ใหญ่ ถ้าจะให้เต็มทั้งตัว จะต้องมีจำนวนมากขนาดไหนถึงจะเข้าไปอยู่ในร่างเจียงเสี่ยวไป๋ได้?
“คุณหญิง ท่านพอจะรู้เรื่องนี้บ้างไหม?”
สายตาของหวงจวินโยวมองไปที่แม่ของหวงหลิงเยว่ เสียงเต็มไปด้วยความ curious
เขายังคงเชื่อว่าเจียงเสี่ยวไป๋พูดความจริง
ท่านเฟ่ยและท่านย่าก็มองไปที่แม่ของหวงหลิงเยว่ด้วย พวกเขาก็เชื่อเหมือนกัน
แม่ของหวงหลิงเยว่เอ่ยปาก “การที่มันหยุดอยู่มีเกิดขึ้น แต่ที่หยุดอยู่นานขนาดนี้ ฉันก็เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก!”