"หืม?"
เสียงนั้นดังขึ้น ทำให้คนรอบข้างที่มุงดูอยู่ถึงกับอึ้ง
เช่นเดียวกันกับคนบนจอแสง ที่เผยสีหน้าแปลกใจ
ตานเสวียนที่ตั้งใจจะ fromไปแล้ว ก็หันมามองเช่นกัน
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ชำเลืองมอง แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
เป็นคนที่เขาสะบัดออกไปเมื่อครู่นั่นเอง
แต่ไม่นานเขาก็คลายคิ้วลง ดูสงบนิ่งขึ้น
จะกลัวเหรอ?
ฮะๆ ถ้าเขากลัว เขาก็ไม่ใช่เจียงเสี่ยวไป๋แล้ว
เมื่อคนผู้นั้นขึ้นมา เขาสังเกตเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ ยกมือขึ้นชี้หน้าพลางเอ่ยด้วยความโกรธ: "คนคนนี้ ตอนที่ข้าเห็นเจ้าเข้าไปก่อน ก็เลยลงมือทำร้ายข้า!"
แท้จริงเขาเป็นคนนิสัยสุขุมมาก
ในฐานะเด็กยา ที่ทำงานในสถานที่เพาะปลูกหญ้า ใครที่พบหน้าก็ไม่ให้ความเคารพยำเกรง
ไม่คิดว่า วันนี้เขาจะถูกสะบัด!?
ต่อให้จิตใจเขาจะมั่นคงแค่ไหน ตอนนี้ก็พังทลายลงจนหมดสิ้น
สายตาที่จ้องเจียงเสี่ยวไป๋นอกจากความโกรธแล้ว ยังแฝงไปด้วยเจตนาสังหาร
แน่นอน พอพูดจบ เขาก็ยังไม่ลืมที่จะโชว์ใบหน้าที่บวมแดงให้ดู
แต่ในตอนที่โชว์อยู่นั้นเอง สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป
ใช่แล้ว ตอนนี้เองเขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นสภาพรอบข้าง
ยาจารย์ระดับตำแหน่งที่ลอยอยู่
รวมถึงยาจารย์ระดับปรมาจารย์และระดับอาจารย์ที่มุงดูอยู่บนจอแสงอื่นๆ
นี่...
หลังจากเขาสลบไป ฉู่ฟานขึ้นไปถึงชั้นห้าแล้วอย่างนั้นหรือ?
ระหว่างที่เขาคิด ฉู่ฟานก็เงยหน้ามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ประกายความเย็นชาแวบผ่านไป แล้วหันไปพูดกับคนเฝ้าประตูที่อยู่ข้างๆ อย่างช้าๆ ว่า "ถ้างั้นเจ้าก็สะบัดกลับไปสิ!"
