"ได้ ข้ารอคำท้าของเจ้า!"
กงซินเยว่พูดจบด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วเดินเข้าห้องไปทันที
เจียงเสี่ยวไป๋ละสายตากลับมา ไม่ได้ตามเข้าไป แต่ยืนบนดาดฟ้าชั้นหก ชมวิวกลางคืนที่นี่
ถ้ามีโอกาส เขาอยากพาซูจิ่นอวี๋และคนอื่น ๆ มาสัมผัสความงามที่นี่จริง ๆ
เมื่อท้องฟ้ามืดสนิท เจียงเสี่ยวไป๋ก็เข้าไปอีกห้องหนึ่ง
ห้องกระจก ยังคงมองเห็นวิวภายนอกได้ทั้งหมด
โดยเฉพาะเขาพบว่าด้านบนของห้องก็เป็นกระจกเช่นกัน
นอนบนเตียง มองวิวภายนอก เป็นความเพลิดเพลินขั้นสุดจริง ๆ
ตอนนี้เขาเอียงศีรษะมองไปทางกงซินเยว่ พบว่าหล่อนดึงม่านลงมาหมดแล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวกับเรื่องนี้
ถ้าเขามีความคิดหรือแผนชั่วร้ายอะไร แค่ม่านจะขวางได้หรือ?
ระหว่างส่ายหัว พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งเดินขึ้นมา ส่งปิ่นโตให้เขาและกงซินเยว่แล้วก็จากไป
เพราะตอนกลางวันไม่ได้กินข้าว เจียงเสี่ยวไป๋เลยกินมากหน่อย
หลังอาหาร เจียงเสี่ยวไป๋ดึงม่านลงสามด้าน แล้วนอนอย่างสบายใจบนเตียง เปิดวิดีโอคอลคุยกับซูจิ่นอวี๋
ท้องฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ
วางสายแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็นอนพักผ่อนบนเตียงเลย
อีกห้องหนึ่ง กงซินเยว่สวมชุดนอน เท้าเปล่านั่งบนเตียง ในอ้อมกอดมีหนังสือเล่มหนึ่ง
คืนนี้ หล่อนไม่มีทีท่าว่าจะพักผ่อน
แต่เมื่อเวลาผ่านไป กงซินเยว่กัดริมฝีปาก หล่อนพบว่าพลังจิตของตนเริ่มปั่นป่วนอย่างควบคุมไม่ได้