มาถึงหน้าลานบูชากระบี่
เจียงเสี่ยวไป๋มองไปทางพื้นที่หลัก ก็เห็นว่าด้านในมีคนอยู่แล้ว
เป็นชายหนุ่มกอดดาบอยู่
ยืนนิ่ง ดูสุขุม
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ยังไม่รีบเข้าไป เขาดึงผ้าคลุมลงจนหมด เก็บใส่ช่องว่างมิติ แล้วรออยู่ตรงนั้น
พวกเขามาเช้ามาก เลยยังเหลือเวลาอีกกว่าครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงสองนาฬิกา
เวลาผ่านไป
เสียงฝีเท้าดังขึ้น โหลวหยางเดินมาหา สายตาจับจ้องที่เจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่งก่อนพูดว่า "พี่เจียง คราวนี้คุณก่อเรื่องใหญ่จริงๆ เลยนะ!"
พูดพลางสีหน้าก็เต็มไปด้วยความเลื่อมใส
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วก็ยิ้มและพยักหน้า
"ก็แค่..."
โหลวหยางลังเลเล็กน้อย
"ฉันรู้!"
เจียงเสี่ยวไป๋ดูออกจากสีหน้าของโหลวหยางแล้ว
ก็แค่บอกว่าเขาเกาะกระแส
แต่เขาไม่สนใจ
สุดท้ายแล้วมันก็เป็นตัวเขาเองนั่นแหละ
โหลวหยางเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ทุกข์ร้อนอะไร เลยพยักหน้าแล้วไม่พูดอะไรอีก
ระหว่างนี้ คนก็ทยอยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ตูม!
จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิดดัง
ชายคนหนึ่งหิ้วดาบใหญ่บนหลังลงมาที่บริเวณหลัก
ลมปราณพลุ่งพล่าน พัดเป็นเกลียวคลื่นลม
ดูแล้วไม่ธรรมดาเลย
เจียงเสี่ยวไป๋มองคนนั้น นับว่าเป็นคนที่สองแล้ว
เขาก้มดูเวลาอีกครั้ง เหลืออีกสิบนาที
เพิ่งละสายตา ร่างหนึ่งก็ร่วงลงมาอีก คราวนี้เป็นซือคงหราน