“โอ้?”
พอได้ยินคำว่า ‘กล้า’ แบบนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็เลิกคิ้วขึ้น แล้วหันไปทางต้นเสียง
จากนั้นก็เห็นชายชราสามคน พาคนยี่สิบกว่านคนวิ่งตรงเข้ามาอีกครั้ง สายตามองมาทางเขาด้วยความโกรธแค้น: “ปล่อยเขา!”
เจียงเสี่ยวไป๋ส่งสายตาเย็นชา ท่ามกลางคลื่นพลังวิญญาณ ความเร็วในการรุกคืบก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
แต่ในขณะนั้นเอง สิ่งแปลกประหลาดก็เกิดขึ้น
ในดวงตาของชายคนนั้นที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ตราประทับหนึ่งก็ก่อตัวขึ้นที่กลางคิ้ว จากนั้นแรงมหาศาลที่ไม่อาจคาดคิดก็พลุ่งพล่านออกมา
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว โยนชายคนนั้นออกไปโดยไม่ทันคิด
ตูม!
พร้อมกับร่างของชายคนนั้นที่ระเบิดออก
ท่ามกลางพลังงานมหาศาลที่ย้อนกลับมา พลังอันดุร้ายก็แผ่กระจายไปรอบทิศทาง…
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูเหตุการณ์นั้น ดวงตาหดทันที แล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ
มันไม่ถูกต้อง
ตราประทับนี้ดูเหมือนว่าจะถูกควบคุมโดยใครบางคน
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง…ก็แสดงว่ามีคนกำลังเล่นงานเขาอยู่
จงใจให้ชายคนนี้ตายในมือเขางั้นเหรอ?
แล้วให้คนของสำนักอี่อู่ที่ตามมาเห็น และกลายเป็นศัตรูกับเขาอย่างสิ้นเชิง?
แล้วแม้แต่โรงแรมเทียนเหมินก็ยังคุ้มครองเขาไม่ได้?
โหดร้ายจริง ๆ!
น่าเสียดาย เขามองไม่ออกว่าใครเป็นคนควบคุม
แต่เขามีหนทางแตกหัก จากหยวนหยุน น่าจะสืบออกมาได้
สูดหายใจเข้าลึก ๆ เขาอุ้มหยวนอวิ้นไว้ในอ้อมแขน แล้วมองอย่างเย็นชาไปที่คนของสำนักอี่อู้ที่ตามมาข้างหลัง
ชายชราสามคนที่นำหน้า ตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ในที่สุดคนกลางก็มองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า: “เจียงเสี่ยวไป๋ แกมันโหดร้ายจริง ๆ กล้าฆ่าคนของสำนักอี่อู้ของเรา! แกรู้ไหมว่าความผิดนี้มันหนักแค่ไหน!”