“โอกาสที่จะร่วมประเวณีนั้นน้อยมาก!”
หญิงชราที่พูดมาตลอดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “พลังงานที่ระเบิดออกจากการหลอมรวมของหนอนน้ำแข็งสองตัวนั้น พวกเขาไม่มีทางทนรับไหวด้วยพลังปัจจุบัน!”
“เว้นแต่จะมีพลังธาตุตรงข้ามมากดไว้ถึงจะได้!”
“อย่างนี้ที่เผ่าหนอนพิษก็ไม่ขาดแคลนนี่?”
หญิงชราอีกคนกล่าว
“ไม่ขาดก็จริง!”
หญิงชราคนแรกยิ้มบาง “แต่เท่าที่ข้ารู้ สมุนไพรชนิดนั้นต้องกินต่อเนื่องทุกวันนานสามปีถึงจะได้ผล แต่เจ้าคิดว่าเป็นไปได้รึ?”
หญิงชราอีกคนมีแววตาประหลาดใจ สุดท้ายก็ส่ายหน้า
แทบเป็นไปไม่ได้เลยจริง ๆ
……
คืนนั้นไม่มีเหตุใด
วันรุ่งขึ้น เมื่อลืมตาตื่น สายตาก็จับจ้องไปที่อ้อมอกก่อนเป็นอันดับแรก
แต่กลับพบกับดวงตาคู่หนึ่งที่อ่อนโยนและน่าหลงใหล
แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยภาพของเขา
ความอ่อนโยน ความรักใคร่ เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจน
เจียงเสี่ยวไป๋นิ่งงันไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อย?”
“ไม่เพลียแล้ว!”
ซูจิ่นอวี๋พูดจบก็เอนศีรษะซบลงบนตัวเจียงเสี่ยวไป๋อย่างสงบ
เจียงเสี่ยวไป๋กอดหญิงสาวไว้ ไม่พูดอะไร ร่วมดื่มด่ำความเงียบสงบในยามนี้ไปด้วยกัน
เวลาล่วงมาถึงเจ็ดนาฬิกา
ซูจิ่นอวี๋จึงผละออกจากอ้อมกอดเขา ลงจากเตียง ก้มตัวยกมือเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาเกี่ยวไว้ที่ใบหู จูบเบา ๆ ที่มุมปากของเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วจึงเดินออกไป
เจียงเสี่ยวไป๋ลิ้มรสความหอมหวานนั้น ในใจเต็มไปด้วยระลอกคลื่น
สิบกว่านาทีต่อมา เขาจึงลุกจากเตียงเดินลงไปชั้นล่าง
ถึงชั้นล่างก็พบว่ามีคนกำลังวุ่นอยู่ในครัวแล้ว