"หา?"
ซุนเหวินหาวได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ตะลึงไปชั่วขณะ
เขาฟังผิดไปหรือเปล่า?
เจียงเสี่ยวไป๋จะทุบคฤหาสน์สักหลัง?
แล้วยังจะเอาลูกประคำอีก?
ส่วนจิงอึนนั้น ตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วเบิกตากว้าง
เธอคิดมาตลอดว่าเจียงเสี่ยวไป๋ให้เตรียมลูกประคำไว้ แล้วจะมาเอาทีหลังอะไรนั่น เป็นแค่เรื่องตลก
ไม่คิดว่าเขาจะจริงจัง?
ในความตกตะลึงของเธอ เธอรีบเดินไปหาซุนเหวินหาว พูดสั้น ๆ สองประโยค
ซุนเหวินหารูม่านตาหดตัว สุดท้ายมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "อาจารย์ ผมแนะนำว่าอย่าไปเลยดีกว่า ผู้แข็งแกร่งของหอประลองน่ะเก่งมากนะ!"
"ข้าไร้เทียมทาน!"
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยเรียบ ๆ สามคำแล้วเดินออกไปข้างนอก
สวี่ชุนและฮั่วเฉินตามหลังไปติด ๆ
"นายท่าน พวกเรา!"
ชายผมขาวมองซุนเหวินหาวและเอ่ยปาก ขณะเดียวกันสายตาของจิงอึนก็มองไป
ไม่รู้ทำไม พวกเขาอยากดูเรื่องนี้มาก
"ตามไป!"
เสียงของซุนเหวินหาวดังขึ้น
ในเมื่อเขาได้กราบเจียงเสี่ยวไป๋เป็นอาจารย์แล้ว ก็ต้องไม่ให้เกิดปัญหากับอาจารย์เจียงเสี่ยวไป๋เด็ดขาด
ดังนั้นตามไปด้วยดีกว่า
ชายผมขาวและจิงอึนฟังแล้ว ดวงตาเป็นประกาย พยักหน้าพลางตามซุนเหวินหาวไปพร้อมกัน
"พวกเจ้ามาทำไมด้วย?"
เจียงเสี่ยวไป๋หันกลับไปมองซุนเหวินหาวและพวกทั้งสาม
"ทางแถวนี้ค่อนข้างวกวน ให้ข้านำทางให้อาจารย์ดีกว่า!" เสียงของซุนเหวินหาวดังขึ้น
ความหมายของเขาง่ายมาก คือตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋คุมสถานการณ์ไม่อยู่ เขาจะได้ลงมือ