"หืม?"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของกงซินเยว่ก็ชะงักไปทันที
เขาสงสัยว่าหูตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า
"คืนนี้ฉันนอนกับนาย!"
กงซินเยว่เห็นสีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะพูดซ้ำอีกครั้ง
เจียงเสี่ยวไป๋กลืนน้ำลาย กวาดตามองเรือนร่างของกงซินเยว่แวบหนึ่งอย่างอดไม่ได้ "เกรงใจกันจังเลยนะ?"
"เกรงใจ?"
กงซินเยว่ดูงุนงงเล็กน้อย จากนั้นก็ขมวดคิ้ว "มันเกี่ยวอะไรกับเกรงใจด้วย? ฉันหมายถึงว่า คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่!"
"อ้อ รู้แล้ว แต่มันไม่เหมาะนะ!"
ลมหายใจของเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "คุณกง คือว่า... ผมรู้ว่าผมมีเสน่ห์ไม่น้อย แต่... ผมมีคนที่ชอบแล้ว"
"พูดให้ชัดเลยนะ ผมไม่ได้สนใจคุณ เข้าใจรึยัง!"
"ฉันก็ไม่ได้สนใจนาย!"
กงซินเยว่จ้องเขม็งใส่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างหัวเสีย "ฉันแค่บอกว่า คืนนี้ฉันก็พักที่นี่เหมือนกัน อยู่กับนาย!"
"แต่..."
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจในใจ "เรื่องบางเรื่องมันต้องใช้อารมณ์ความรู้สึก! และไม่ปิดบังหรอกนะ ผมเป็นโรค..."
"ฉันดูออกแล้ว!"
กงซินเยว่กัดฟันกรอด ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงพลางลุกขึ้นยืนโดยตรง แต่ก็กัดฟันอีกคราแล้วนั่งลง หันหน้าไปอีกทาง ไม่แม้แต่จะสนใจเจียงเสี่ยวไป๋อีก