“น้องชายตามหาท่านอธิการบดีเหมยของเรามีอะไรหรือ?”
ชายชรามองเจียงเสี่ยวไป๋ ถามทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“สมัครเรียน นี่ไงจดหมายแนะนำตัว!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางหยิบซองจดหมายออกมา แน่นอนว่ารวมถึงการ์ดที่ฮั่วเย่ให้เขาด้วย
“โอ้...”
ชายชรารับไปดูแวบหนึ่ง ทำหน้าเหมือนเข้าใจทันทีว่า “ตามฉันมา!”
พูดจบก็ลุกจากเก้าอี้ผ้าใบ เดินมุ่งหน้าเข้าไปด้านใน
เจียงเสี่ยวไป๋ตามหลังไปติดๆ
แต่เดินไปได้ไม่ถึงสิบเมตร จู่ๆ ชายชราก็หันมาจู่โจม แรงเหวี่ยงหนักหน่วงตัดผ่านอากาศโหมเข้าใส่เจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋เพียงยกมือขึ้น กำหมัดของชายชราไว้ทันที ท่ามกลางคลื่นกระแสที่พลุ่งพล่าน เขามองชายชราแล้วเอ่ยว่า “คุณลุง นี่ทดสอบฝีมือผมอยู่หรือเปล่า?”
ชายชราสีหน้ามีแววประหลาด ชักหมัดกลับมาแล้วบอกว่า “ไม่เลว ฝีมือดีทีเดียว!”
“ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อป้องกันคนธรรมดาเข้ามา!”
พูดไป ชายชราก็เดินลึกเข้าไปต่อ
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นดังนั้นก็เดินตามไปติดๆ ระหว่างทาง อดถามด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยมไม่ได้ “คุณลุง ที่นี่สอนอะไรกันแน่?”
“ฮะ...”
ชายชราได้ยินแล้วหัวเราะเบาๆ กวาดตามองเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่งก่อนถามว่า “รู้จักสำนักหลู่ไหม?”
“รู้จัก!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบาๆ จากนั้นก็ทำหน้าตื่นตะลึง “ที่นี่คือสำนักหลู่เหรอ?”
เขาได้ยินเรื่องสำนักหลู่มาตลอด แต่ก็ไม่รู้ตำแหน่งแน่ชัด หรือว่าอยู่ที่นี่เลย?