"นาย..."
เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า "งั้นลองดูก็ได้" ทำให้ฉีโจว... ฉีจ้วนจวินเอ่ย... อีกครั้งหนึ่ง ทำให้เขาถูกโจมตีไม่ทันตั้งตัว
ไอ้หมอนี่ไม่ดูสถานการณ์หรือไง?
ตอนนี้ต่อให้เขาลงมือก็เท่านั้น... เสียแรงเปล่า
พอตั้งสติได้อีกครั้ง สีหน้าก็มืดลงทันที
ไม่ต้องพูดถึงหวงหลิงเยว่ที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ รอบข้างยังมีคนมองอยู่อีกมาก
ถ้าเขาปล่อยให้เรื่องแบบนี้ผ่านไป หน้าก็จะหลุด
ดังนั้น เขาไม่รีรอ ลงมือทันที พลังอันแข็งแกร่งพุ่งทะยาน ตรงเข้าคว้าตัวเจียงเสี่ยวไป๋
แรงนั้นถูกเก็บเอาไว้ภายใน ดังนั้นจึงแฝงไว้ด้วยความเฉียบแหลมที่สุด
อีกอย่าง ระยะประชิดขนาดนี้ ถ้าโดนตัวเจียงเสี่ยวไป๋ บาดเจ็บสาหัสหนีไม่พ้น
แต่... ไม่ได้โทษเขา
ต้องโทษที่ไอ้หมอนี่ไม่มีสายตา!
ตูม!
พลังพุ่งทะยาน คลื่นแรงกระเพื่อมขึ้นฉับพลัน
เห็นเพียงเจียงเสี่ยวไป๋จับข้อมือของฉีจ้วนจวินเอาไว้ตรง ๆ
ใช่แล้ว ถึงแม้แรงของฉีจ้วนจวินจะไม่ธรรมดา แต่ก็ยังถูกเจียงเสี่ยวไป๋จับไว้แน่น ขยับเขยื้อนไม่ได้
"อยากหลับตาหน่อยไหม?"
เจียงเสี่ยวไป๋หันไปมองหวงหลิงเยว่
หวงหลิงเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้าหนี และในชั่วพริบตานั้น ก็มีเสียงกังวานดังขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ก้องไปทั่วบริเวณ!
เมื่อเสียงดังเปรี้ยงดังขึ้นอีกครั้ง ฉีจ้วนจวินก็ปลิวกระเด็นออกไป ร่วงลงไปกลางสนาม
"จวินเอ๋อร์!"
ฉีหยวนรีบลุกขึ้นยืน สีหน้าไม่สู้ดีนัก สายตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงของฉีหลี่ก็ดังขึ้น: "ฉีหยวน หนุ่ม ๆ เล่นกันแค่นั้น อย่าถือสาเลย!"