"นายอยู่ตรงนี้ ห้ามขยับ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่โหลวหยางด้านข้างแล้วพูดขึ้น
ในเมื่อเห็นแล้ว ก็ช่วยเท่าที่ช่วยได้แล้วกัน!
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อีกฝ่ายถือเข็มเงิน นั่นคือสัญญาณของแพทย์โบราณชัด ๆ
การมาที่นี่นับว่าเป็นครั้งแรกที่เขาได้พบแพทย์โบราณ ในเมื่อเป็นคนสายเดียวกัน การช่วยชีวิตเป็นเรื่องจำเป็นต้องทำ
โหลวหยางได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ใบหน้าก็ซีดลงไปอีก
สถานการณ์แบบนี้ยังจะลุยอีก?
ในขณะที่เขาคิดมาถึงตรงนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็พุ่งเข้าไปแล้ว
ภาพนี้ ทำให้เสี่ยวฉีที่อยู่หน้าจอเอามือปิดปากแดงระเรื่อร้องลั่นอีกครั้ง ทั้งตัวลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว
คนข้าง ๆ เห็นเสี่ยวฉีเป็นแบบนี้ ก็ไม่ได้พูดอะไร
เป็นแบบนี้เมื่อวาน พวกเธอเห็นจนชินตาแล้ว
ส่วนเสี่ยวฉียืนอยู่ตรงนั้นเอามือปิดตา ไม่กล้าดู
สัตว์อสูรตั้งเยอะขนาดนี้!
อสูรเกราะหนาม!
นิสัยดุร้าย และยังอยู่กันเป็นฝูงด้วย
เจียงเสี่ยวไป๋นี่กลับพุ่งเข้าไปตรง ๆ
เธอไม่กล้าดู
แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอใช้นิ้วแง้มมือออกเป็นช่องเล็ก ๆ
และเมื่อดูอีกครั้ง เธอก็ค้างไปทั้งหน้า
นี่... มันจะเป็นไปได้ยังไง?
ตอนนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ลงไปอยู่ท่ามกลางพวกมันแล้ว
แต่ที่แปลกคือ อสูรเกราะหนามรอบ ๆ พากันถอยหลัง แล้วในที่สุดก็นอนราบลงบนพื้นพร้อมกัน
เสี่ยวฉีวางมือลง พลางมองแขนตัวเอง
บนนั้นเต็มไปด้วยขนลุก
ส่วนโหลวหยางขาสั่น มองภาพนี้ สีหน้าเดียวกันเลย