เวลาค่อย ๆ เคลื่อนมาถึงแปดโมงครึ่ง
เสียงหนึ่งดังออกมาจากลำโพงที่ติดตั้งบนผนัง
“ทุกท่านสามารถเริ่มสร้างสรรค์ผลงานได้แล้ว มีเวลาให้หนึ่งวัน หวังว่าทุกคนจะสามารถเขียนและวาดผลงานที่ดีที่สุดออกมาได้นะครับ!”
“นอกจากนี้ เนื่องจากตอนกลางคืนจะพักค้างคืนที่นี่ จึงนับเป็นเวลาสำหรับสร้างสรรค์ได้เช่นกัน ส่วนเรื่องอาหารนั้น ทุกหนึ่งชั่วโมงจะมีรถเข็นอาหารผ่านมา ถ้าต้องการก็ขอรับได้เลยนะครับ!”
เสียงเงียบลง ทุกอย่างตกอยู่ในความสงัด
เจียงเสี่ยวไป๋นั่งอยู่ที่โต๊ะแปดเซียน ไม่ได้รีบสร้างสรรค์ผลงาน แต่เดินออกไปจากตรงนั้น ยืนรอ
เมื่อเห็นพนักงานเดินผ่านมา เจียงเสี่ยวไป๋ก็เอ่ยขึ้นว่า “สวัสดีครับ ผมต้องการสี”
“สี?”
พนักงานมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าแล้วหมุนตัวเดินจากไป
จะเขียนแล้วก็วาดด้วยหรือ?
สุดท้ายก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอันหรอก
จะเสียเวลาทำไม?
แล้วที่นั่งหมายเลขร้อยนั่น ยิ่งเกินไปใหญ่!
สิบกว่านาทีต่อมา พนักงานคนนั้นถือถาดเดินเข้ามา ยื่นให้เจียงเสี่ยวไป๋แล้วบอกว่า “ผสมสีเอาเองนะครับ!”
“ขอบคุณครับ!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูสีบนถาด แล้วกลับเข้ามาในพื้นที่ของตน
วางของลงบนโต๊ะแล้ว เขาก็ยังไม่รีบร้อนที่จะสร้างสรรค์ผลงาน
ขบคิด รอคอย…
ล่วงเลยไปเรื่อย ๆ…
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เจียงเสี่ยวไป๋เผยรอยยิ้ม จึงเริ่มบดหมึก
เมื่อกลิ่นหอมของหมึกฟุ้งกระจายไปทั่วพื้นที่ เจียงเสี่ยวไป๋ก็คลี่กระดาษพู่กันจีนออก กดทับให้เรียบดีแล้ว หยิบพู่กันขึ้นมาจรดลงบนกระดาษ
เขาไม่ได้เริ่มเขียนอักษร
แต่เป็นการร่างภาพ