“อาจารย์เจียง เชิญดื่มชาค่ะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองถ้วยชาร้อนที่อูชิงจู๋ยื่นให้ แล้วรับมา
ในตอนนี้เขายังคงระแวดระวังอยู่บ้าง
“วางใจได้ รอบนี้ชาไม่มีพิษ!” เสียงของอูชิงจู๋ดังขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า จิบหนึ่งคำ
สัมผัสถึงกลิ่นหอมเข้มข้นนั้น เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมว่าสบายใจ
แต่ตอนนั้นเอง เสียงของอูชิงจู๋ก็ดังขึ้นอีกครั้ง: “ชาไม่มีพิษ แต่ถ้วยชามีพิษ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก มองอูชิงจู๋อ้าปากค้าง
ผู้หญิงคนนี้กำลังแกล้งเขา?
ตอนที่เขาเตรียมจะลุกขึ้น ความรู้สึกเวียนหัวอย่างรุนแรงก็ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ทั้งคนล้มลงบนโซฟา
อูชิงจู๋มีรอยยิ้มบนใบหน้า ดวงตาสีฟ้าขยิบ ตอนที่ลุกขึ้น ผมสีดำเปลี่ยนเป็นสีฟ้า ใบหน้ากลับคืนสู่ความเย้ายวนน่าหลงใหลอีกครั้ง
……
เจียงเสี่ยวไป๋ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา
ลืมตาขึ้น ฟ้ามืดแล้ว
รีบลุกขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋หันไปมองอูชิงจู๋ด้วยสีหน้าโกรธจัด: “เธอ… เธอทำอะไรฉันอีกแล้ว?”
พูดพลางรีบคลำเสื้อผ้าตัวเอง
“เหมือนครั้งก่อน!”
อูชิงจู๋ถือถ้วยชาร้อน เอ่ยพลางยิ้มน้อย ๆ: “อีกสองครั้ง ก็น่าจะเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบกับนายแล้ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋ลุกขึ้น เตรียมจะเดินจากไปโดยตรง
แต่ครู่หนึ่ง เขากลับนั่งลงอีกครั้ง สายตามองไปที่อูชิงจู๋: “หลังจากเข้ากันได้แล้ว ฉันก็ควบคุมหนอนน้ำแข็งนั่นได้ใช่ไหม?”
“ตามหลักแล้วใช่!”
อูชิงจู๋พยักหน้าเบา ๆ