ดึกสงัด
เจียงเสี่ยวไป๋นอนอยู่บนเตียง โต๊ะข้าง ๆ กระโดดขึ้นลง
ดูมั่นคงมาก
ตอนนี้การแสดงออกของพลังจิตเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ
เขาสัมผัสได้ถึงการยกระดับที่มั่นคงนั้น
ต่อไปคงต้องเปลี่ยนของหนักขึ้นมาเล่นแล้ว
ตอนที่เขาเริ่มอ่อนล้า พร้อมจะพักผ่อน เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างนอก จากนั้นประตูห้องก็เปิดออก ร่างหนึ่งเดินเข้ามา
เดินเบาแผ่ว
หลังจากมาถึงข้างเตียง อาจจะเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋ยังลืมตาอยู่ ใบหน้าก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ไม่ได้พูดอะไร เพียงนอนลงบนเตียง แล้วแทรกตัวเข้ามาในอ้อมกอดของเจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋สูดกลิ่นหอมเย็นที่ชื่นใจ ไม่พูดอะไร ยื่นมือออกไปโอบเธอไว้ในอ้อมแขน
"เมื่อไหร่จะไปบ้านเธอ?"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น ฟังดูแผ่วเบา
"รออีกหน่อย!"
เสียงไพเราะดังขึ้น: "พ่อแม่ฉัน... ไม่ใช่ ๆ พ่อแม่เรา ยังไม่กลับมาเลย... ท่องโลกคงใช้เวลานานหน่อย!"
สิ้นเสียง ซูจิ่นอวี๋ก็เผยความอ่อนหวานที่อธิบายไม่ถูก
ในใจเธอ ยอมรับเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว ดังนั้นระหว่างพูดจึงเปลี่ยนไปทันที
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก แล้วยิ้มออกมา
ใครจะไปคิดว่าซูจิ่นอวี๋จะมีด้านที่น่ารักขนาดนี้?
"พอเราแต่งงานกัน ไปฮันนีมูนเที่ยวรอบโลกเลยดีไหม?"
ซูจิ่นอวี๋เงยหน้า ดวงตาหวานซึ้งมองเจียงเสี่ยวไป๋ ภายในเต็มไปด้วยความรัก
"ดี!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าหนักแน่น กอดซูจิ่นอวี๋แน่นขึ้น
ซูจิ่นอวี๋รับรู้ถึงไออุ่นในอ้อมกอดของเจียงเสี่ยวไป๋ ความรักยิ่งทวีคูณ
ก่อนได้พบเจียงเสี่ยวไป๋ เธอเพียงแค่คิดถึง