“ข้าหวงจวินโยว ขอพบท่านเจ้าสำนักยาและท่านเจ้าสำนักไฟ!”
หวงจวินโยวลุกขึ้นยืนกล่าวอีกครั้ง ส่วนคนอื่น ๆ ที่เหลือเมื่อเห็นดังนั้นก็พากันลุกขึ้นตาม
ครั้งนี้ท่านเฟ่ยก็ยืนขึ้นแสดงความเคารพเช่นกัน
จบแล้วหรือ?
ยังไม่จบ หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋ให้ทุกคนนั่งลง เขาก็พูดอีกครั้ง: “เจ้าสำนักถ้ำหลิงจี้ ขอพบท่านราชาหวง!”
สำนักหลิงจี้!
คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ในครั้งนี้ทำให้หวงจวินโยวตะลึงไปเลย
เรื่องนี้ เขาไม่รู้เลยจริง ๆ
ถ้ำหลิงจี้นั้นเป็นตระกูลโบราณ สืบทอดมาเพื่อตนเองเท่านั้น
เจียงเสี่ยวไป๋กลายเป็นเจ้าสำนักถ้ำหลิงจี้ได้ยังไง?
แต่เพราะเจียงเสี่ยวไป๋กล้าพูด เขาจึงไม่ได้เคลือบแคลงใจ ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แล้วโค้งคำนับให้เจียงเสี่ยวไป๋: “ข้าขอพบเจ้าสำนักถ้ำหลิงจี้!”
ในตอนนี้ รอยยิ้มของเขาหายไปแล้ว ภายในใจกลับมีความจริงจังอยู่บ้าง
พูดจบ เขาก็ไม่นั่งลง รอให้เจียงเสี่ยวไป๋พูดต่อ
ใช่ เขามีความรู้สึกแบบหนึ่ง
ถึงแม้เจียงเสี่ยวไป๋จะพูดถึงตำแหน่งหลายตำแหน่งแล้วก็ตาม
แต่เขารู้สึกว่า ยังไม่จบ
และคนที่มีความรู้สึกแบบเดียวกัน ก็คือหญิงวัยกลางคนสามคนกับท่านป้าสี่คน
ส่วนหวงหลิงจิ้งกับหวงหลิงหงทั้งสองคนยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น
แรงกระแทกใหญ่เกินไป
สมองว่างเปล่าตลอดเวลา
ไม่มีทางทำลายได้
ส่วนในดวงตาของหวงหลิงเยว่กลับมีประกายวิบวับ
และแล้ว เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้นอีกครั้ง: “ผู้น้อยแห่งสำนักไฟเทพ ขอพบท่านราชาหวง!”
พูดไป สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็แวววาวด้วยความขบขันเล็กน้อย