“เฮ้อ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขยี้ขมับไปด้วย
แล้วเขาจะลงมือหรือไม่ลงมือดีล่ะ?
ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิด ก็เห็นหวงหลิงยวี่ลืมตาขึ้นมา สายตาจับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋และห่าวเจิ้ง เห็นได้ชัดว่ามีแววสั่นไหว
อันที่จริงสถานการณ์ด้านล่าง เขาเพิ่งสังเกตเห็นได้ไม่นาน
ก่อนหน้านี้ เขามองไม่เข้าใจตลอด
แต่ตอนนี้ เขาเข้าใจแล้ว
เพราะชายที่อยู่ข้างกายเจียงเสี่ยวไป๋ เขารู้จัก
ชื่อห่าวเจิ้ง เป็นยอดฝีมือคนหนึ่งของเขาที่ห้า
แต่ว่าด้วยกำลังจริงแล้ว อ่อนกว่าเขาพอสมควร ตามทฤษฎีแล้วไม่น่าจะขึ้นมาถึงระดับนี้ได้
แต่สีหน้าของคนผู้นี้ไม่เพียงไม่มีความลำบากใดๆ กลับดูผ่อนคลายมาก
เห็นได้ชัดว่าไม่ได้แบกรับแรงกดดันของปราณภูเขาใหญ่เลย!
ในขณะที่เขาคิดไม่ถึง เจียงเสี่ยวไป๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากช้าๆ ว่า “หรือว่า...นายจะหลีกทางให้หน่อย?”
เขาต่อยพี่เขยไปแล้วสองคน
ถ้าได้ต่อยอีกสักคน ก็ครบพอจะจัดโต๊ะไพ่โต่วตี้จู่ได้เลย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คนนี้ยังเป็นพี่เขยคนโตอีกต่างหาก!
“โอ้? เรารู้จักกันหรือ?”
หวงหลิงยวี่มองเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วถามตรงๆ
ไม่ปกติ
คนที่อยู่ข้างหน้า เจียงเสี่ยวไป๋ก็จัดการผลักลงไปหมดแล้ว มาถึงเขา กลับให้เขาหลีกทางให้ นี่มันผิดปกติชัดๆ
ไม่นาน หวงหลิงยวี่ก็มีแววตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ใบหน้าหล่อเหลานั้นก็ฉาบรอยยิ้ม ในวินาทีที่ลุกขึ้นยืน มองเจียงเสี่ยวไป๋ ยกมือขึ้นพูดว่า “คิดหรือ จะลองต่อยฉันดูไหม!”
เมื่อเสียงพูดจบลง ชายที่อยู่ข้างกายเจียงเสี่ยวไป๋ก็เตรียมจะลงมือ
ตอนนี้เขาตามเจียงเสี่ยวไป๋มา ก็ควรจะแสดงฝีมือบ้าง