ฟึ่บ...
เหตุการณ์ไม่คาดฝันทำให้ทุกคนในที่นั้นหน้าถอดสีกันถ้วนหน้า
ฆ่าคน!
ลงมือฆ่ากันบนเขายาเซียนโดยตรงเลยเหรอ?
ต่อหน้าเทพยาเซียนด้วย?
อาจหาญเกินไปแล้วใช่ไหม?
ชายหนุ่มจากสำนักอสูรศักดิ์สิทธิ์ ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด ทรุดนั่งอย่างหมดเรี่ยวแรง ลมหายใจยิ่งรวยริน
เขาพาคนเก่งกาจมาด้วยสองคน แต่นาทีนี้ทั้งคู่ก็ตกอยู่ในสภาพเดียวกันกับเขา
เจียงเสี่ยวไป๋นี่ ลงมือตั้งแต่เมื่อไหร่?
แล้ว...เขากล้าลงมืองั้นหรือ?
“เร็วเข้า ช่วยพวกเขาที!”
เวลานั้นหานชิงก็ได้สติ เสียงพูดดังขึ้นพลางแววตากลับเจือรอยยิ้มเยาะ
เขาก็ตกใจไม่แพ้กัน ตกใจในความหาญกล้าของเจียงเสี่ยวไป๋
สำนักอสูรศักดิ์สิทธิ์นะ
สำนักใหญ่แห่งจงโจวอย่างไม่ต้องสงสัย!
เจียงเสี่ยวไป๋ถึงกับลงมือสังหารอย่างไม่ลังเล แถมยังทำบนเขายาเซียน ต่อหน้าเทพยาเซียนอีก
แบบนี้ ไม่ว่าสำนักอสูรศักดิ์สิทธิ์หรือเทพยาเซียน ก็ไม่มีทางให้อภัยเจียงเสี่ยวไป๋
เขาไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋เสียสติหรือเปล่า
ที่เขารู้ตอนนี้คือ ถ้าช่วยสามคนนี้ให้รอดขึ้นมา เจียงเสี่ยวไป๋ก็จะยิ่งซวยหนัก!
สิ้นเสียงหานชิง ชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายเขาเป็นคนแรกที่พุ่งตัวเข้าไปก่อน
ส่วนทางสำนักอสูรศักดิ์สิทธิ์ ชายหนุ่มที่กำลังกุมลำคอตนอยู่พลันมองเห็นความหวังขึ้นมาทันที
ใช่แล้ว ที่นี่คือเขายาเซียน
สิ่งที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดก็คือหมอยา เขายังรอดได้
แต่ทว่าในจังหวะนั้นเอง เขาก็พบว่าชายจากตระกูลหานที่พึ่งเดินมาถึงตรงหน้าตัวเองกลับล้มลงกับพื้นอย่างกะทันหัน แถมรอยดาบที่ลำคอยังลึกกว่าเดิมอีก
ภาพนี้ทำให้ทั้งงานแตกตื่นอีกครั้ง
สีหน้าหานชิงเปลี่ยนไปมาก เมียงมองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋พลางกล่าวว่า “พ่อหนุ่ม แกกระทั่งคนตระกูลหานของพวกเราก็ฆ่าเลยเรอะ?”