“เสี่ยวอี เธอไม่เป็นไรนะ”
เจียงเสี่ยวไป๋เดินออกจากห้องน้ำ โดยมีชุดนอนสวมอยู่แล้ว
รู้สึกยังไง ก็สบายตัว
โดยเฉพาะพอได้อาบน้ำแล้ว รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าทั้งตัวหายเป็นปลิดทิ้ง
แต่พอมองไปที่เสี่ยวอี ก็เห็นเธอก้มหน้า มือทั้งสองวางไม่ถูก
“ไม่...ไม่เป็นไร”
ระหว่างที่พูด เสี่ยวอีไม่รู้ว่าทำไมดูมีท่าทางลนลาน
หูสีขาวทั้งสองข้างมีสีชมพูอ่อน ๆ ขึ้นมา
“อืม ฉันมีชุดนอนที่แฟนเก่าทิ้งไว้ ไม่รู้ว่าเธอจะใส่ได้หรือเปล่า”
เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้น หยิบชุดนอนตัวหนึ่งออกมา
เสื้อผ้าชุดนี้เป็นของที่เขากับซูจิ่นอวี๋และคนอื่น ๆ พักอยู่ในตำหนักหลบซ่อนโลกเมื่อครั้งก่อน แล้วฝากไว้กับเขา
มีเยอะแยะ
ส่วนตัวที่เขาเอามานี้ ยาว...น่าจะช่วยกดหางนั่นลงได้
เสี่ยวอีมองเสื้อผ้าของเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความสงสัย
ตอนรับไป ก็พบว่าเนื้อผ้าสวมใส่สบาย
สัมผัสนุ่มมือ
“ไปอาบน้ำแล้วใส่จะสบายกว่านะ”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดขึ้น
พอเขาพูดจบ เสี่ยวอีก็ส่ายหัวรัวเร็วเหมือนลูกกระพรวน หางสีขาวฟูแกว่งเบา ๆ ท่าทางดูปฏิเสธสุดตัว
เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจนิดหน่อย ต่อมาก็หัวเราะแล้วพูดว่า “วางใจ เชื่อใจฉันเถอะ ถึงตอนนี้จะเห็นเป็นกระจกใส แต่ที่นี่เทคโนโลยีทันสมัยมาก พอเธอเข้าไป มันก็จะปิดอัตโนมัติ”
พูดจบเจียงเสี่ยวไป๋ก็เห็นเสี่ยวอีก้มหน้ายิ่งกว่าเดิม
หา?
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หันไปมองห้องน้ำ แล้วชี้ตัวเอง ชี้ห้องน้ำ แล้วพูดว่า “เมื่อกี้ฉัน...”
“อื้ม”