"ใช่ ข้าอยากขอให้ท่าน…จอมศักดิ์สิทธิ์สถาปนาให้ข้าด้วยตนเอง!"
คนอื่นไม่รู้ แต่ซูจิ้นอวี๋ที่เพิ่งพูดคำว่า 'เล็ก' นั้นมีความหมายอะไร
แต่เจียงเสี่ยวไป๋ในใจรู้ดี
ดังนั้นตอนพูด เขาจึงจงใจเพิ่มคำว่า 'ใหญ่' ลงไปอีกหนึ่งคำ
และคำเดียวที่หล่นลงไป ทำให้ซูจิ้นอวี๋ในม่านแก้มแดงขึ้นเล็กน้อย
หวงหลิงเยว่ที่อยู่ข้างๆ มองแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดปากยิ้ม
นางไม่ค่อยได้เห็นพี่สาวของตนจนมุมขนาดนี้บ่อยนัก
"งั้นก็ได้…"
ครู่หนึ่ง เสียงของซูจิ้นอวี๋ก็ค่อยๆ ดังขึ้น
แต่ยังไม่ทันที่คำพูดต่อจากนั้นจะเอ่ยออกมา ก็มีเสียงแหบห้าวดังขึ้นข้างๆ: "จอมศักดิ์สิทธิ์ คนผู้นี้ที่มาอย่างลึกลับ และยังสวมหน้ากากอยู่!"
"จะเป็นองครักษ์ของท่านก็ได้ แต่ตัวตนและหน้าตา ทุกคนควรจะได้รู้กันไว้บ้างใช่ไหม!"
คนที่พูดก็คือฮั่วซ่ง เห็นเพียงสายตาของเขาจ้องไปทางตำแหน่งประมุขแล้วพูดว่า: "มิเช่นนั้น พวกเราในศักดิ์สิทธิ์สภา ทั้งหมดจะกังวลเรื่องความปลอดภัยของท่าน!"
และเมื่อเสียงของเขาจางลง สายตาทั่วทั้งที่ประชุมก็พากันจับจ้อง
แน่นอน รวมถึงเหล่าตระกูลโบราณด้วย
เพราะส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นหน้าตาที่แท้จริงของเจียงเสี่ยวไป๋มาก่อน
มีเพียงส่วนน้อยที่รู้จักกันดี จึงไม่มีความคิดอะไรในใจมากนัก
ซูจิ้นอวี๋ขมวดคิ้วงามเล็กน้อย
คำพูดนี้เอาเปรียบอย่างเห็นได้ชัด
ไม่ใช่เล็งที่ตัวเขา แต่เล็งที่เจียงเสี่ยวไป๋
ถึงแม้การถอดหน้ากากและเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวจะไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่นางก็รู้สึกไม่พอใจในใจอยู่ดี
แต่ฮั่วซ่งเป็นสุนัขจิ้งจอกแก่ พูดจารอบคอบไม่มีช่องโหว่ แถมยังยกเรื่องความปลอดภัยของนางขึ้นมาเป็นประเด็นใหญ่