"หืม?"
บรรพบุรุษแปดท่านบนเวทีได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ต่างคิดว่าตนฟังผิดไป
ท้าทายบรรพบุรุษแปดท่าน?
ล้อเล่นหรือเปล่า?
แน่นอนว่าไม่ใช่แค่บรรพบุรุษแปดท่านบนเวทีเท่านั้น ถึงตอนนี้คนเบื้องล่างก็มองดูด้วยสีหน้าตะลึงงันไม่แพ้กัน
ชั่วขณะหนึ่งก็เริ่มสงสัยหูตัวเอง
"แน่ใจหรือว่าที่จะท้าทายคือบรรพบุรุษแปดท่าน?"
บรรพบุรุษผู้เป็นกวีมองเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
ปกติแล้ว ไม่จำเป็นต้องถามซ้ำเป็นครั้งที่สองด้วยซ้ำ
แต่ครั้งนี้มันเหลือเชื่อเกินไป เขาจึงจำต้องยืนยันอีกครั้ง
เมื่อปรมาจารย์ผู้นั้นเอ่ยถาม เสียงพูดคุยเบื้องล่างก็เงียบลง
"ข้าจะท้าทายพวกเจ้าแปดท่าน!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น ครั้งนี้เสียงสูงขึ้นอีกนิด
เมื่อได้คำตอบที่ชัดเจน บรรพบุรุษแปดท่านก็มีสีหน้าแปลกใจพร้อมกัน
คนเบื้องล่าง เริ่มพูดคุยกันอีกครั้ง
แม้แต่เหมยตานชิงและคนอื่น ๆ ก็มองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างประหลาดใจ
พวกเขานึกว่าเจียงเสี่ยวไป๋เพียงแค่เห็นจีเฟิ่งซีมือบาดเจ็บ จึงท้าทายแค่ปรมาจารย์เว่ยฉินเท่านั้น แต่ไม่คิดว่า กลับท้าทายแปดท่าน?
จู๋โม่ยิ้มขึ้นในตอนนี้
เขารู้สึกดีใจที่เลือกที่จะยอมรับ
ไม่อย่างนั้น คงไม่ได้เห็นท่าแพ้ของเจียงเสี่ยวไป๋หรอก
ท้าทายบรรพบุรุษแปดท่าน?
ไอ้หนูนี่หน้าด้านขนาดไหน?
กินมากเกินไปก็เคี้ยวไม่ละเอียด สุดท้ายผลลัพธ์ก็คือแพ้พ่ายแน่นอน
บรรพบุรุษผู้เป็นกวีตั้งสติได้ มองสำรวจเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง แล้วพูดในที่สุด: "ได้ ถ้าเช่นนั้น เนื่องจากเจ้าถูกกำหนดให้เป็นหัวหน้าผู้ชนะคนที่เก้าแล้ว การท้าทายของเจ้าพวกเราทั้งแปดคนรับไว้!"