“มีสิ แถมไว้ให้เลย!”
เสียงของถังหยางดังขึ้น พร้อมกับคว้าชามข้าวร้อน ๆ ออกจากกล่องเก็บความร้อนยื่นให้ไป
ไต้ยี่รับมาไว้ในมือแล้วเริ่มกิน
แต่มือนั้นชัดเจนว่าสั่นระริก
คนทั้ง 30 คนมองดู แล้วถอดใจพร้อมกัน
พวกเขาเข้าใจ
กระแทกใจมันลึกเกินไป
เมื่อวานพวกเขาก็ผ่านแบบนี้มาเหมือนกันไม่ใช่หรือ?
ขณะนี้ในห้อง เจียงเสี่ยวไป๋เปิดวิดีโอคุยเล่นกับซูจิ่นอวี๋และคนอื่น ๆ
คุยกันยาวจนดึกมาก ๆ ถึงได้วางสาย
ตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียง แล้วเดินมายืนหน้ากระจก ความคิดเดียวตอนนี้ของเขาคือ คืนนี้ห้ามหลับ
ถ้าหลับ เขากลัวเรื่องหนึ่ง พลังจิตจะซึมซาบกันลึกยิ่งขึ้น
ใช่แล้ว การทำให้กงซินเยว่ขุ่นเคืองก็ลึกพอแล้ว ถ้าลึกขึ้นไปอีก...
เอ๊ะ?
ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋คิดถึงตรงนี้ คิ้วก็ขมวดขึ้นทันที
แล้วเขาก็ยิ้ม
ใช่สิ
ยังไงก็ถึงขั้นนี้แล้ว เขาจะยังกลัวให้ลึกขึ้นไปอีกทำไม?
ชัดเจนว่าไม่
เจียงเสี่ยวไป๋สูดลมหายใจลึก ๆ มองทะเลที่ซัดสูบ แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง
ภายในห้องพำนักระดับสูงของสำนักฝึกศิลป์
กงซินเยว่ตอนนี้นั่งอยู่บนเตียง พลังจิตยังคงทำงานอยู่ตลอด ครอบคลุมพื้นที่กว้างใหญ่มาก
เธอกำลังค้นหา
อยากรู้ว่าพลังจิตนั้นจะผุดขึ้นมาจากไหน
แต่ตอนนี้ใกล้จะ 3 ทุ่มแล้ว อีกฝ่ายก็ยังไม่ปรากฏตัว
ขณะที่เธอกำลังลังเลว่าจะถอนพลังจิตกลับหรือไม่ ก็จู่ ๆ รู้สึกได้ถึงพลังจิตก้อนหนึ่งที่แผ่ขยายออกมา รัศมีการแผ่กระจายรวดเร็วราวพายุ
ท่ามกลางความตกตะลึง ใบหน้าของกงซินเยว่ก็เย็นชาลงทันที