“ใช่!”
เสียงของวิญญาณนกมั่งเฉวี่ยเย็นชา:“ก็เพราะตรามั่นนี่ไง!”
“ตอนนั้น ราชามั่นมอบสิ่งนี้ให้พวกเราเผ่ามั่นคุ้มครอง! แต่หลังเผ่ามั่นล่มสลาย ทุกเผ่าเกิดความวุ่นวาย แต่ก็มีเผ่าที่รวมตัวเป็นพันธมิตร เช่นพวกเรากับเผ่าปีศาจสวรรค์!”
“แต่เผ่าปีศาจสวรรค์กลับมีใจไม่ซื่อ ฉวยโอกาสที่เผ่ามั่งเฉวี่ยเผ่าเราไม่ทันตั้งตัว จู่โจมเผ่าของเรา!”
พูดถึงตรงนี้ เสียงของวิญญาณนกมั่งเฉวี่ยแฝงความแค้น:“ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น เผ่าปีศาจสวรรค์จะแย่งตรามั่นจากเผ่าเราไปง่ายๆ ได้ยังไง!”
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วไม่พูดอะไร ในใจหนักอึ้ง
ตอนนั้นเขาไม่เห็นสถานการณ์ แต่พอจะนึกภาพออกว่ามันโหดร้ายแค่ไหน
นานทีหลังจากเห็นวิญญาณนกมั่งเฉวี่ยอารมณ์สงบลง เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ย:“แล้วตรามั่นนี่คืออะไรกันแน่?”
“เจ้าจะถือว่าตรามั่นเป็นพลังงานปฐมภูมิพิเศษก็ได้ แต่มันก็ไม่ใช่พลังงานปฐมภูมิ เพราะมันเป็นวัตถุจริงด้วย!”
วิญญาณนกมั่งเฉวี่ยกางปีก ชี้ไปที่กลางคิ้วเจียงเสี่ยวไป๋:“เมื่อได้มันมา ตราประทับเผ่ามั่นของเจ้าจะสมบูรณ์ยิ่งขึ้น……”
“ประโยชน์ที่แท้จริง เจ้าต้องไปศึกษาด้วยตัวเอง สรุปคือสิ่งนี้ล้ำค่าอย่างยิ่ง และมีเพียงราชามั่นเท่านั้นที่ครอบครอง เจ้าผู้นำมั่นตอนนี้เป็นคนเผ่ามั่นแล้ว ต้องแย่งชิงสิ่งนี้กลับมา……”
พูดถึงท้ายสุด เสียงนกมั่งเฉวี่ยแฝงความหนักอึ้ง
“วางใจได้ แดนปีศาจฉันกำลังจะไปพอดี!”