"ไปเถอะ พวกเรารออยู่ที่บ้าน!"
ซูจิ่นอวี๋มองท่าทางของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วยิ้ม
"อื้ม!"
เจียงเสี่ยวไป๋รับคำ มองทุกคนรอบหนึ่งแล้วเดินออกจากบ้าน
ตอนนี้เขาคิดว่าแมวเก้าหางและฟีนิกซ์ทองจะตามมา
แต่กลับพบว่าไม่ใช่ ฟีนิกซ์ทองจ้องทีวีรายการหมีสองตัวด้วยความเพลิดเพลิน
ส่วนแมวเก้าหางดูท่าทางไม่สนใจ แต่ดวงตากลับไม่กะพริบเลยแม้แต่น้อย
หวงหลิงเยว่กับคนอื่นยิ่งไม่ต้องพูดถึง
จ้องทีวีด้วยความตื่นเต้นเต็มหน้า
ซูจิ่นอวี๋สังเกตสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ ยิ้มบาง ๆ พร้อมเม้มปากแล้วพูดว่า "ไปคนเดียวเถอะ!"
"อื้ม ฉันไปคนเดียว!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพร้อมตะโกนเสียงดัง
แต่กลับพบว่ามีเพียงจีเฟิ่งซีและอูชิงจู๋เท่านั้นที่ส่งยิ้มให้เขา
ส่วนหยวนหยุนกับคนอื่น ๆ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา
สุดท้ายเขาก็เดินออกจากวิลล่าท่ามกลางรอยยิ้มของจีเฟิ่งซีและอูชิงจู๋
ตอนที่เขาขับรถเอง ก็คิดถึงถงเซิ่ง
จริง ๆ แล้วลองคิดดู ความคิดที่ถงเซิ่งอยากจะเอาของบางอย่างในแดนในออกไปนอกโลกก็ไม่เลวนัก
เขามีสถานะเป็นเจ้าแห่งป้ายเขตแดน เรื่องแบบนี้ก็สะดวกดี
หาโอกาสจัดตั้งสมาคมพ่อค้าที่ห้าขึ้นมาสักแห่ง คิด ๆ ดูแล้วก็ไม่เลว
แต่ไม่ใช่ตอนนี้หรอก
สิบนาทีต่อมา ขณะขับอยู่บนถนน เจียงเสี่ยวไป๋มองรถที่วิ่งวนเวียนรอบข้าง แล้วเปิดวิทยุติดรถ
ฟังรายการในนั้น ก็ให้อรรถรสอีกแบบหนึ่ง
ในขณะเดียวกัน ในหัวของเขาก็ผุดเงาของทั้งหกคนขึ้นมา — หลินซืออวิ๋น, เฉิงหยวิ่น, หวังเชี่ยนเชี่ยน, จูชาง, หลู่เสี่ยวหยู่ และกงซินเยว่