"คุณไม่รู้หรือไง?"
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นท่าทางสงสัยของเหรินจื่อหลิน ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย พร้อมถามว่า "แล้วพวกคุณมาที่นี่ได้ยังไง?"
ถึงแม้พวกเขาจะยังไปไม่ถึงจุดหมาย
แต่เขาสัมผัสได้ว่าระยะทางคงไม่ไกลแล้ว
และที่เหรินจื่อหลินสองคนมาถึงจุดนี้ได้ ก็ดูเหมือนจะมุ่งมาที่ต้นไม้นี้ชัด ๆ
แต่ท่าทางแบบนี้ก็ดูไม่ค่อยเหมือนสักเท่าไหร่
"โอ้! คุณพูดถึงเรื่องนี้น่ะเหรอ!"
เหรินจื่อหลินพอได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็เหมือนเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา พูดขึ้นว่า "ก็ช่วงก่อนหน้านี้ไง ทิศทางนี้มีแสงสว่างจ้าผุดขึ้นมา แม้จะเกิดขึ้นแค่ชั่วครู่ แต่ก็น่าจะมีคนเห็นกันไม่น้อย!"
"แสงสว่างจ้ามาก?"
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วก็พลอยประหลาดใจ
เรื่องนี้เขาไม่ทันได้สังเกตจริง ๆ
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง คนที่มุ่งหน้ามาทางนี้ก็น่าจะไม่ใช่น้อย
"ใช่ แล้วก็ไม่นานด้วย สั้นมาก!"
เหรินจื่อหลินพูดขึ้น "มีคนบอกว่าเป็นสมบัติผุดออกมา จะจริงหรือไม่เราก็ไม่รู้ เห็นแก่ความสนุกเลยแวะมาดูเฉย ๆ!"
พูดมาถึงตรงนี้ เหรินจื่อหลินก็ยิ้มขื่น "แต่ตอนนี้ดูท่า ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนธรรมดาจะมาเล่นด้วยได้จริง ๆ!"
วิญญาณลวงมีวิธีการต่อสู้ที่ต่างจากสัตว์อสูรทั่วไป
การโจมตีบางอย่างไร้ผลกับพวกมันโดยสิ้นเชิง
ตัวเดียวสองตัวก็พอรับมือ
แต่ถ้าต้องเผชิญหน้ากับเป็นสิบตัวล่ะก็
มีแต่จะตกเป็นฝ่ายถูกตีอย่างเดียว
นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงรู้สึกอึดอัด