"แล้วนายคิดว่าทำไมฉันถึงเล่าเรื่องพวกนี้ให้นายฟัง?"
จี้ยู่ถามกลับ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
"เพราะเฉิงหยวิ่น?"
เจียงเสี่ยวไป๋ถามพลางยื่นแหวนในมือให้จี้ยู่ สีหน้ามีแววประหลาด
เขายังไม่รู้สึกถึงเจตนาร้ายใด ๆ จากจี้ยู่เลย
นั่นแหละเหตุผลที่ถ้าไม่เห็นแหวนนี้ ต่อให้ตอนนี้เขาก็ยังไม่เชื่อว่าจี้ยู่เป็นคนขององค์กรนั้นจริง
จี้ยู่รับแหวน เงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูด "ส่วนใหญ่ใช่ และอีกส่วนเล็กน้อย!"
พูดไป รอยยิ้มของจี้ยู่ก็ลดลงนิด สีหน้าจริงจัง "องค์กรนี้มันน่าขยะแขยง โหดร้าย และมืดมน และท้ายที่สุด ผมเป็นคนหัวเซี่ย!"
"ถึงมันจะช่วยชีวิตผม แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกขยะแขยงมันน้อยลงเลย!"
พูดถึงตรงนี้ ดวงตาจี้ยู่ฉายแสงแดงวาบ
ตอนนี้ เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างของจี้ยู่ที่เคยสุภาพอ่อนโยน กำลังปล่อยความรู้สึกอันตรายออกมา
โหวเจว๋! !
นี่มันกลิ่นอายน่ากลัวไม่เบา
อีกอย่าง จี้ยู่ผ่านอะไรมาบ้าง ถึงไต่ขึ้นมาสูงขนาดนี้?
นั่นคงเป็นอะไรที่เขาจินตนาการไม่ออก
ขณะเขาคิด จี้ยู่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มผุดบนใบหน้าอีกครั้ง "องค์กรนี้ยังแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่นายคิด!"
"แต่ที่แปลกคือ นายกลับถูกบันทึกชื่อไว้ในองค์กรแบบนี้! องค์กรมีคำสั่งว่า ถ้าเจอตัวนาย ต้องรายงานทันที ถ้าฆ่าได้ ก็อย่าได้ปรานี!"