"ดี เมื่อเจ้าตกลงจะสู้แบบตัวต่อตัว ข้าก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋กุมหน้าอก ใบหน้าซีดเซียวลุกขึ้นยืน "อย่าคิดว่าข้ากลัวพวกเจ้าจริง ๆ นะ?"
"วันนี้ข้าจะมาในนามของความยุติธรรม ถึงแม้ข้าจะมิใช่คู่ต่อสู้ ข้าก็จะสู้กับพวกเจ้าคนชั่วไปจนถึงที่สุด!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยความฮึกเหิมเต็มที่
เมื่อสิ้นเสียง ผู้คนที่มุงดูต่างมีสีหน้าแปลกประหลาด
ทั้งที่เจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนเสนอให้สู้ตัวต่อตัวแท้ ๆ แต่ตอนนี้ทำไมดูเปลี่ยนไป กลับกลายเหมือนฝ่ายตรงข้ามเป็นคนเสนอ
แถมยังพูดจาหักด้านศีลธรรมได้เสียด้วย
วางตัวเองไว้บนจุดสูงสุดของศีลธรรมได้อย่างแนบเนียน
นี่มัน...เป็นอัจฉริยะจริง ๆ!
อวิ๋นผู้อวี้เองก็รู้สึกได้เช่นกัน
แต่เขากลับไม่เห็นว่านั่นเป็นปัญหา ต่อจากนี้เขาจะให้เจียงเสี่ยวไป๋ได้รู้จักกับคำว่าอัปยศอดสู แล้วเดินหนีหางจุกตูดกลับไปเอง
ท่ามกลางความเย็นชา อวิ๋นผู้อวี้ยืนตั้งท่าอยู่ตรงนั้นพลางร้องว่า "มา!"
พูดจบก็กวักมือเรียกเจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ดูเหมือนจะยังมีบาดแผลภายใน ก่อนถอยหลังไปอีกก้าวหนึ่ง
ท่าทางเหมือนยังหวาดหวั่นอยู่บ้าง "น...นายอย่าบีบให้ฉันต้องลงมือเชียวนะ!"
หานจื่อเจี่ยนมองดูอยู่แต่ไกลพลางคลึงหน้าผาก
ไอ้หมอนี่
ครั้งที่แล้วแกล้งเป็นปู้หนีอาน คราวนี้ก็เริ่มอีกแล้ว...
เฮ้อ...
"ฮ่า ๆ ข้าว่าเจ้าไม่กล้าต่างหากล่ะ?!"
อวิ๋นผู้อวี้มองดูท่าทีของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วก็หัวเราะออกมาทันที
ไอ้หมอนี่ยังกล้าพูดว่าจะสู้ตัวต่อตัวอีกเรอะ?