“แต่ท่านชาย!”
ซัวโลเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ดันย้อนกลับไปรับไคซือเป็นคนฝ่ายเดียวกันอีกครั้ง เผ่อะจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ถูกเจียงเสี่ยวไป๋ตัดบทเสียก่อน “คำพูดฉันหมดความหมายแล้วสินะ?”
ซัวโลได้ยินดังนั้น สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรต่อ แต่แววตายังคงจ้องมองไปที่ไคซือด้วยความระแวง
“เอาล่ะ เรื่องจบหมดแล้ว เราก็ควรออกจากที่นี่ได้แล้ว!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น พร้อมกับถอดใจเบา ๆ อย่างเล็กน้อย
มาครั้งนี้ ดันได้เจอ ‘อ้วนใหญ่’ ขั้นเทพ ก็ชะมัด!
ตอนที่เขาพูดจบ ทั้งเซี่ยวจย่งจย่งและภรรยาก็เดินเข้ามาด้วย
ทั้งสองคนก้มลงกราบเจียงเสี่ยวไป๋ทันที “ขอบคุณมาก… ท่านชายบัคส์ ต่อจากนี้ถ้ามีอะไรสั่ง ข้าพร้อมตายหมื่นครั้งไม่รอช้า!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม เงยมือตบบ่าเซี่ยวจย่งจย่งเบา ๆ “พาภรรยาไปหาที่ปลอดภัยซักแห่ง พอม่านวิญญาณเปิดก็ออกไปได้เลย ต่อจากนี้ก็อย่าเข้ามาอีก!”
เซี่ยวจย่งจย่งหันมองภรรยาแล้วพยักหน้าเบา ๆ
“ไปกัน ลงข้างล่าง!”
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่พูดอะไรเพิ่ม พูดจบก็คว้ามือของหนานเอียนเองอีกครั้ง แล้วพุ่งลงไปด้านล่าง
ซัวโล เทียนเหิน และคู่สามีภรรยาเซี่ยวจย่งจย่งตามไปก่อนทันที
ไคซือเห็นดังนั้นจึงเดินตามไปเป็นลำดับสุดท้าย
ขณะที่กลุ่มคนพุ่งลงไป ชายหนุ่มที่เดินทางมากับจื่อหยวนก็เดินเข้ามา มองที่จื่อหยวน “ท่านเจ้าชายจื่อ…”
“นายใหญ่ฟื้นคืนแล้ว แต่มีปัญหาเล็ก ๆ เกิดขึ้นนิดหน่อย!”
จื่อหยวนมองแผ่นหลังของพวกเจียงเสี่ยวไป๋ที่พุ่งลงไป ถอดใจแล้วกล่าว “ไปกัน พวกเราก็ลงไปก่อนเหมือนกัน!”
พูดจบ เขาก็พาชายหนุ่มคนนั้นตามลงไปด้วย
อีกฟากหนึ่ง
ระหว่างที่พวกเจียงเสี่ยวไป๋พุ่งลงไปด้านล่าง หนานเอียนสังเกตเห็นร่างจริงของหญิงสาวที่ตากลวงเปล่าจ้องตามพวกเขามา ผ่านไปสักครู่จึงพูดเบา ๆ “หล่อนเป็นอะไร?”