“ที่นี่คือเขาที่สี่งั้นเหรอ?”
ผ่านแท่นส่งตัวมายังเขาที่สี่ เจียงเสี่ยวไป๋พบว่าที่นี่ดูคล้ายกับประตูสำนักแห่งหนึ่ง
ลานกว้าง บันไดหินสีเขียว
และที่โดดเด่นที่สุดก็คือมีเตาหลอมมากมาย
แต่เตาหลอมเหล่านี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ไว้ใช้หลอมยา แต่ใช้เป็นประติมากรรมวางไว้เฉยๆ
ท่ามกลางความสงสัย ดวงตาของเจียงเสี่ยวไป๋กวาดมองไป สังเกตเห็นเจดีย์หนึ่งแห่ง
เจดีย์นี้ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล แผ่แสงเจ็ดสีออกมาพอดี
แม้ในเวลากลางวันก็ยังมองเห็นได้ชัดเจน น่าสนใจยิ่งนัก
ขณะที่เขาจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็นึกอะไรขึ้นได้ ยกมือขึ้น ท่ามกลางระลอกมิติ เงาสีขาวร่างหนึ่งก็กระโดดออกมา
“อาม่า ท่านพ่อแทบหายใจไม่ออก!”
แมวเก้าหางปรากฏตัวขึ้นในจังหวะนั้น ก็ร้องแปลกๆ ออกมาทันที
ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋ออกจากยานบิน เขาก็ยัดมันเข้าไปในมิติ การยัดครั้งนั้น สำหรับมันแล้ว มันยาวนานมาก
ไม่มีใครคุย ไม่มีใครพูดด้วย
ทำให้มันนึกถึงชีวิตก่อนหน้านี้ของตัวเอง
ก็แห้งแล้งและน่าเบื่อแบบเดียวกัน
โชคดีที่เจียงเสี่ยวไป๋นึกถึงมัน
“เฮ้ ที่ไหนนี่?”
แมวเก้าหางมองไปรอบๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
“ดินแดนเลี้ยงหญ้า!”
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยปาก
“ดินแดนเลี้ยงหญ้า? เฮ้ ทำไมรู้สึกคุ้นๆ จัง?”
แมวเก้าหางพูดไป สีหน้าจู่ๆ ก็แสดงความแปลกใจ ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ พึมพำว่า “เสี่ยวไป๋จื่อ แกไม่ได้มาสำนักแพทย์เซียนหรอกเหรอ?”
“โอ้? แกรู้จักสำนักแพทย์เซียนด้วยเหรอ?”